ฉู่โม่วก็รีบใช้ย่างก้าวหมอกควันเพื่อหลบหลีกทันที
ฉ่า!
พิษอันน่าหวาดกลัวกัดกร่อนพื้นที่กว้างโดยรอบเป็นหลุมในทันที
“พิษนี่น่ากลัวจริง ๆ!”
ฉู่โม่วแอบขวัญเสียอยู่ในใจแต่ก็ไม่กล้าอยู่เฉย เขาใช้ย่างก้าวหมอกควันอย่างสุดกำลังและไปปรากฏตัวตรงหน้าอสรพิษสองหัวในทันใด เขาฉวยโอกาสตอนที่ศัตรูกลั้นหายใจเพื่อพ่นพิษ… ฟาดฟันกระบี่ในมือลงไป!
เมื่อกระบี่ฟันฉับลง
บนร่างกายของอสรพิษสองหัวมีรอยแผลที่ลึกจนเห็นกระดูกให้เห็นแผลแล้วแผลเล่า
ความเจ็บปวดทรมานทำให้ร่างกายใหญ่ยักษ์ของมันบิดเป็นเกลียวจนพลังมหาศาลทำลายต้นไม้โบราณไปนับไม่ถ้วน
บริเวณสามสิบเมตรโดยรอบราบเป็นหน้ากลอง
แต่ฉู่โม่วก็ใช้ความว่องไวหลบหลีกไปมาหน้าหลัง โดยไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย
หลังจากผ่านไปสักพัก
ฉู่โม่วสังเกตเห็นว่าลมหายใจของอสรพิษสองหัวเริ่มแผ่วเบาลง จึงรู้ในทันทีว่าศัตรูเริ่มหมดแรงแล้ว!
แน่นอนว่า…
“เวร!”
อสรพิษสองหัวพ่นพิษออกมาอีกครั้ง แล้วม้วนตัวเพื่อที่จะหลบหนี
“จะหนีงั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่โม่วก็ไล่ตามมันไปติด ๆ เลือดในร่างกายของเขาสูบฉีดอย่างถึงที่สุด รัศมีพลังเยือกเย็นอาบกระบี่ทั้งเล่มแล้วฟันลงไปอีกครั้ง
กระบี่เล่มยาวฟันฉับ!
แสงกระบี่ทะลุผ่านห้วงอากาศและปะทะเข้ากับหัวที่เหลืออยู่ของอสรพิษสองหัว
ฉัวะ!
ตามมาด้ว
