วนเฉินซีเวย
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพยักหน้า
แล้วทั้งสองก็เข้าไปในป่าด้วยกันก่อนจะหายไปลับจากสายตาในไม่ช้า
…
ฉู่โม่วไม่รู้เรื่องการทดสอบสองเมืองเลยแม้แต่น้อย
เพราะจนถึงตอนนี้ฉู่โม่วยังคงง่วนอยู่กับการฝึกฝน
สู้ต่อไป ฝึกฝนต่อไป
และผลลัพธ์ก็น่าพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
กระบี่ฝ่าวายุและย่างก้าวหมอกควันของเขาพัฒนาขึ้นเป็นระดับที่ 2 ระหว่างการต่อสู้ ความแข็งแกร่งและคล่องแคล่วเปลี่ยนแปลงไปมหาศาล เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้
แม้ว่าพลังจะดูไม่ต่างไปจากเดิม
แต่ฉู่โม่วในวันนี้ก็สามารถฆ่าตัวเองคนเก่าได้อย่างง่ายดาย!
นี่แหละคือพัฒนาการ!
ข้างในโพรงต้นไม้
ฉู่โม่วค่อย ๆ ใช้วิชาเสริมแกร่งร่างกายเพื่อบีบอัดพลังอณูแห่งชีวิตที่ดูดซับเข้าไป เมื่อพลังอณูแห่งชีวิตผสานเข้ากับเนื้อหนังจนสมบูรณ์ เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
เขาวางแผนไว้ว่าจะออกไปสังหารสัตว์อสูรและเก็บเลือดของพวกมันมาตามเคย
แต่ใครจะไปคิด
ตู้ม!
ในตอนนั้นเอง
ทั้งร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เส้นผมบนร่างกายตั้งชูชัน เสียงสายฟ้าฟาดดังลั่นออกมาจากกระดูกและกล้ามเนื้อของเขา
มันยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ครั้งแล้วครั้งเล่า
“ขนลุกซู่!”
“เสียงสายฟ้าดั่งพยัคฆ์คำราม!”
“นี่มัน…”
สีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนไป เขาไม่มีเวลาให้คิดเยอะนัก ชายหนุ่มรีบจิบเลื
