เพียงชั่วพริบตาที่เห็นแสงกระทบจากคมกระบี่ แขนข้างหนึ่งของเค่อเหนียนก็ถูกตัดขาด และหลั่งเลือดสีแดงฉานออกมาเสียแล้ว
“ไอ้เด็กเวรนี่! แกรนหาที่ตายเองนะ!”
สีหน้าของเค่อเหนียนแสดงความเกลียดชังออกมาหลังโดนจู่โจมหนักหน่วงเช่นนี้
ใช่ว่าเขาไม่ทันได้เห็นว่าฉู่โม่วจะโจมตี แต่เพราะเขาเห็นและพยายามหลบแล้ว คมกระบี่ถึงได้พรากไปแค่แขนของเขา ไม่งั้นละก็ บางทีตอนนี้หัวของเขาอาจจะหลุดออกจากบ่าแล้วก็ได้!
เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ แต่ต้องมาพ่ายแพ้ให้กับคนที่เคยถูกปรามาสว่าเป็นเพียงขยะเนี่ยนะ? แบบนี้จะไม่ให้เขาทั้งตกใจและโกรธเคืองได้อย่างไร?
แม้ว่าแขนซ้ายจะบาดเจ็บหนักจนถือว่าสูญเสียพลังไปมากขนาดไหนก็ตาม แต่ยังไงเขาก็ยังเป็นผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่ง!
เพราะในจังหวะที่ความโกรธถูกระเบิดออกมา ความแข็งแกร่งที่เหมือนไฟลุกโชนก็พลันห่อหุ้มร่างของชายชราไว้ ขณะที่เขาพุ่งเข้าใส่ฉู่โม่ว
‘พลาดไปเหรอเนี่ย’
ฉู่โม่วคิดกับตนเอง เพราะถ้ามันไม่ใช่เพราะเขาพลาดไป ป่านนี้คงจะสังหารอีกฝ่ายไปได้แล้ว
ถึงอย่างนั้นแล้ว แม้ว่ามันจะไม่จบในการโจมตีเดียวหรือสองการโจมตีก็ไม่แปลกใจนัก เพราะยังไงเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงคู่ต่อสู้ที่โชกโชนไปด้วยประสบการณ์ การหลบคมกระบี่ได้ถึงสองครั้งนับเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าคนคนนี้แข็งแกร่งสมกับที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว
แต่…
ก็แค่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นต้นนั่นแหละ!
