เพียงชั่วอึดใจ เวลาก็ผ่านไปสามวัน
วันนี้เป็นวันที่ทุกคนจะต้องกลับไปฟังประกาศผลภารกิจ
เหล่าเพื่อนร่วมคลาสที่คุ้นหน้าคุ้นตาต่างพากันเดินออกจากป่านอกฐาน และมารวมตัวกันที่จุดนัดพบ
ที่นั่นมีอาจารย์สองคนยืนรออยู่แล้ว
คะแนนของนักเรียนแต่ละคนค่อย ๆ ถูกประกาศออกมาเรื่อย ๆ
“เหมยกวงเต๋า 13 คะแนน”
“หยวนหานอี้ 6 คะแนน”
“ฮุ่ยหนิง 21 คะแนน”
“หลาวเฉิน 19 คะแนน”
…
หลังการประกาศผลเหล่านี้ คนที่ได้คะแนนสูงก็พากันหน้าชื่นตาบาน ในขณะคนที่ได้คะแนนต่ำก็พากันหมดอาลัยตายอยากไปตามระเบียบ
ทว่า
ไม่ว่าใครจะได้คะแนนเท่าไหร่ พวกเขาก็ไม่คิดว่าตนจะได้ที่หนึ่งแต่อย่างใด
ยังไงเสียมันก็เหมือนถูกล็อกไว้ให้โจวชี่ คนที่แข็งแกร่งที่สุดในคลาสเรียนอยู่แล้ว
ทว่าเขาคนนั้นกลับไม่ปรากฏตัวเสียได้
ทุก ๆ คนต่างอยากรู้ว่าคะแนนของโจวชี่ หรือที่หนึ่งของคลาสนั้นจะสูงเพียงใด
และด้วยชุดความคิดเช่นนี้ในหัว นักเรียนทุกคนในคลาสจึงหันเหความสนใจไปยังป่าที่ไร้วี่แววการตอบสนองอย่างพร้อมเพรียงกัน
แม้แต่อาจารย์ผู้สอนยังต้องหันไปมอง
อย่างไรก็ตาม เวลาล่วงเลยผ่านไป อีกไม่ช้า… ก็จะหมดเวลานัดพบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น กลับยังไม่มีวี่แววว่าโจวชี่จะเดินออกมาแต่อย่างใด สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ความรู้สึกของเหล่านักเรียนเปลี่ยนไปทีละนิด
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมโจวชี่ยังไม่ออกมาอีกล่ะ?”
“หรือว่าเขา…”
