ทั้ง ๆ ที่มันชัดเจนแล้วว่าฉู่โม่วไอ้ขยะไร้ค่าที่ไม่มีแม้กระทั่งพลังกายเนื้อด้วยซ้ำ แล้วจะไปหาทรัพยากรอสูรมาจากไหนเยอะแยะแบบนี้!
แล้วโจวชี่ที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดล่ะ?
“ฉู่โม่ว เธอเห็นโจวชี่ในป่าบ้างหรือเปล่า?”
อาจารย์ผู้ตรวจคะแนนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม
แน่นอนว่าชายหนุ่มคงจะพูดความจริงไม่ได้ เขาจึงส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ไม่ครับ”
“อย่ามาโกหกนะ!”
ทันใดนั้น อาจารย์หลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตวาดออกมา “ถ้างั้นเธอไปหาซากอสูรเหล่านี้มาจากไหนตั้งเยอะตั้งแยะ!”
“เห็นอย่างนี้ ผมก็มีความพยายามนะครับ เพราะงั้นมันต้องมาจากน้ำพักน้ำแรงของผมอยู่แล้ว”
ฉู่โม่วกล่าวอย่างใจเย็น
ไม่มีใครเชื่อสิ่งที่เขาพูดสักคน
เพราะเป็นที่รู้กันดี ว่าฉู่โม่วไม่มีพลังกายใด ๆ เขาเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
หากจะให้เดา เหตุผลเดียวที่พอเป็นไปได้สำหรับเรื่องนี้ก็คือ ฉู่โม่วเอาซากอสูรเหล่านี้มาจากโจวชี่ซึ่งอาจจะประสบกับอุบัติเหตุบางอย่างในป่า เป็นแค่คนโชคดีที่เจอของที่โจวชี่ทำตกเอาไว้เท่านั้น
“ดูเหมือนว่าโจวชี่จะประสบเหตุบางอย่างในป่าจริง ๆ แล้วน่าจะเป็นอะไรที่ร้ายแรงมากด้วย”
อาจารย์ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ และรู้สึกเสียดายไปตามกัน
ในสายตาพวกเขา โจวชี่ถือเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังที่มีโอกาสจะได้เป็นสมาชิกหนึ่งในคลาสพิเศษมากที่สุด
