ต่ซากอยู่ด้านนอก ใต้กองหินถล่ม ไม่ไกลจากปากช่องที่ถูกปิด
ถ้าจะกลืน เขาต้องแตะเลือดหรือเศษซากที่ไหลเข้ามา
หลี่เฉินคลานไปที่รอยแตกเล็ก ๆ ตรงพื้น เลือดดำของหมาป่าเกราะกระดูกซึมเข้ามาตามร่องหินช้า ๆ
เขาเอื้อมมือออกไป
เซวี่ยหมิงพลันพูดเสียงแหบ “เจ้าจะทำอะไร”
หลี่เฉินหยุดมือ
ความมืดทำให้มองไม่เห็นสีหน้าเขา
แต่เสียงของเขานิ่งมาก
“เลือดอสูรระดับสองมีฤทธิ์สมานกระดูก ข้าเคยเห็นคนงานใช้กับสัตว์บาดเจ็บ ถ้าไม่ลอง เราอาจตายกันหมด”
เซวี่ยหมิงเงียบไป
อาซื่อกลั้นหายใจ
หลี่เฉินไม่รอคำอนุญาต
เขากดฝ่ามือลงบนเลือดดำที่ซึมเข้ามา
[ตรวจพบเป้าหมาย: หมาป่าเกราะกระดูก ระดับสองขั้นต้น เสียชีวิต]
[พรสวรรค์ที่ตรวจพบ: เกราะกระดูกระดับต่ำ, กล้ามเนื้อเหล็กระดับต่ำ]
[ผู้ถือครองมีส่วนร่วมสังหาร]
[ต้องการกลืนกินหรือไม่]
หลี่เฉินหลับตา
ครั้งนี้ต้องเงียบ
ต้องไม่มีแสง
ต้องไม่มีเสียง
เขาสั่งในใจ
กลืน
ความมืดสีดำแดงไหลผ่านรอยแตกในพื้นอย่างเงียบงัน
ไม่มีใครเห็น
แต่หลี่เฉินรู้สึกทันทีว่ากระดูกทั่วร่างของเขากำลังถูกมีดนับพันเล่มขูดจากด้านใน
เขากัดแขนเสื้อตัวเองแน่น ไม่ให้เสียงกรีดร้องหลุดออกมา
ในความมืดนั้น ระบบกระซิบอย่างเย็นชา
