ฉวยจังหวะที่เขาเหม่อ กระโจนเข้ากัดคอ
หลี่เฉินเอียงหัวหลบช้าไป เขี้ยวเฉี่ยวแก้มลากยาวถึงใบหู เลือดสาดออกมา เขาสบถเสียงต่ำแล้วใช้ตะขอเหล็กเกี่ยวตาของมัน
“มึงก็อยากกินข้ามากนักใช่ไหม!”
เขาดึงตะขอสุดแรง ลูกตาหมาป่าถูกเกี่ยวหลุดออกมาพร้อมเลือดดำ มันร้องลั่น หลี่เฉินถีบมันลงคู แล้วใช้หอกที่ปักอยู่กับตัวแรกดึงกลับมาแทงซ้ำเข้าคอ
หนึ่งตัวตาย
แต่เขาไม่แตะซาก
ไม่กลืน
เขาปล่อยให้มันนอนอยู่แบบนั้น ทั้งที่ระบบแจ้งเตือนขึ้นมาทันที
[ตรวจพบเป้าหมายเสียชีวิต]
[พรสวรรค์ซ้ำ: กล้ามเนื้อเหล็กระดับต่ำ]
[สามารถกลืนเพื่อซ่อมแซมความเสียหายบางส่วน]
หลี่เฉินแทบอยากหัวเราะ
ระบบนี่แม่งยั่วเก่งจริง ๆ
เขาเหลือบมองกำแพง
ชายเสื้อคลุมขาวยังมองอยู่
กลืนไม่ได้
ต่อให้เจ็บจนอยากกัดลิ้นตาย ก็กลืนไม่ได้
“เจ้าไม่แตะซาก?” อาซื่อที่ซ่อนอยู่หลังตอม่อพึมพำเบามาก แต่หลี่เฉินได้ยิน
หลี่เฉินตอบโดยไม่หันไป “ข้ากลัวติดพิษ”
อาซื่อเงียบ
เขารู้ว่านั่นคือคำตอบสำหรับคนอื่น ไม่ใช่สำหรับเขา
หมาป่าที่เหลือเริ่มลังเล พวกมันเป็นสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นสูง แต่ในพื้นที่คับแคบใต้สะพาน หลี่เฉินใช้ซาก น้ำเสีย เสาตอม่อ และตะขอเหล็กจนพวกมัน
