[ตรากลืนชะตา… เริ่มตื่น]
เสียงนั้นดังขึ้นในหัวหลี่เฉินราวกับหยดน้ำเย็นตกใส่เหล็กร้อน
มันไม่ได้ดังผ่านหู ไม่ได้เกิดจากใครพูดอยู่ข้างกาย แต่มันปรากฏตรงกลางความคิด ชัดเจน เยือกเย็น และไร้อารมณ์จนทำให้เลือดทั้งร่างของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ
ทว่าเขาไม่มีเวลาคิดว่ามันคืออะไร
เขี้ยวของหมาป่าเกราะดำยักษ์กดลงมาแล้ว
หลี่เฉินกลิ้งตัวออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ เขี้ยวสีดำขนาดเท่าเสาไม้ฟาดลงบนพื้นตรงจุดที่เขานอนอยู่เมื่อครู่ เสียงหินแตกดังสนั่น เศษพื้นพุ่งกระแทกหลังเขาจนแผลเก่าปริออก เลือดอุ่นไหลลงมาตามเอว
จางฝูที่อยู่ใกล้กว่าไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้อง
ครึ่งล่างของร่างมันถูกเขี้ยวบดเละเหมือนเนื้อในหลุมชำแหละ
“อ๊ากกกก! ช่วยข้า! ช่วยข้าโว้ย!”
จางฝูกรีดร้องพลางใช้แขนลากลำตัวครึ่งบนหนี เลือดกับเศษเครื่องในลากเป็นทางยาวบนพื้นหิน ตราก้ามปูบนหน้าผากมันสว่างวาบ พลังพรสวรรค์ทำให้แขนของมันโป่งขึ้น แต่มันไม่ได้ใช้สู้ มันใช้คลาน
หมาป่าเกราะดำยักษ์เหลือบตามอง แล้วเหยียบลงไป
โผละ!
เสียงนั้นสั้นกว่าชีวิตของคนอวดดีหนึ่งคน
หลี่เฉินมองภาพตรงหน้าโดยไม่กะพริบตา ไม่ใช่เพราะไม่กลัว แต่เพราะความกลัวพุ่งสูงจนเลย
