ท่ามกลางฝูงชน เหล่านักศึกษาที่มุงดูเหตุการณ์ต่างก็มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหลี่ลั่วที่เข้ามาช่วยเหลือ จะพาครูผู้ตรวจตรามาด้วย
“บ้าไปแล้ว คุณชายน้อยผู้นี้ไม่รู้จักธรรมเนียมเลยหรือไง”
“ขี้ขลาดชะมัด แบบนี้ก็เท่ากับว่ามันกลัวจงฟู่น่ะสิ?”
“แค่เรื่องทะเลาะกันระหว่างนักศึกษา แต่กลับไปฟ้องครู หน้าไม่อายจริงๆ”
“ถูกของเจ้า แต่ว่า… เหมือนว่าการฟ้องครูต่างหากถึงจะเป็นวิธีที่ถูกต้องที่สุดไม่ใช่หรือ? การต่อสู้โดยพลการ เดิมทีมันก็ผิดกฎอยู่แล้วนะ”
“เจ้า… ถึงจะเป็นอย่างที่เจ้าพูดก็จริง แต่ว่า… แต่ว่า…” มีคนอ้ำอึ้งอยู่นาน แต่ก็ไม่สามารถโต้แย้งได้อยู่ดี เพราะหากว่ากันตามกฎแล้ว การไปรายงานครูก็เหมือนจะไม่ใช่เรื่องผิดจริงๆ
แต่ทำไมถึงได้รู้สึกไม่ค่อยถูกต้องเลยนะ?
ในขณะที่นักศึกษาบางคนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จงฟู่ก็รีบปล่อยมือที่กำลังกดหลังจ้าวคั่วออกอย่างรวดเร็ว หันไปยิ้มเจื่อนให้ครูผู้ตรวจตราที่มีสีหน้าเรียบเฉยแล้วกล่าวว่า “ครู พวกเราไม่ได้ต่อสู้กัน พวกเราแค่ล้อเล่นกันเฉยๆ”
“เมื่อครู่เจ้าคิดจะอัดข้าชัดๆ” จ้าวคั่วกล่าว
จงฟู่รีบปฏิเสธอย่างกระอักกระอ่วน “ใช่ที่ไหนเล่า เจ้าอย่าใส่ร้ายข้า”
หลี่ลั่วเดิน
