ขยายขอบเขตออกไปถึงคนรุ่นเดียวกันในทั่วทั้งมณฑลเทียนสู่ เกรงว่าก็ยังมีน้อยจนนับนิ้วได้อยู่ดี
หลี่ลั่วไม่ได้คิดว่าอัตลักษณ์ระดับเจ็ดนั้นไร้ค่า เพียงเพราะข้างกายเขามีอัจฉริยะระดับปีศาจอย่างเจียงชิงเอ๋อร์ที่มีอัตลักษณ์ระดับเก้าอยู่
หากอัตลักษณ์ระดับเก้าไม่ได้หายากมากขนาดนั้นละก็ วิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงก็คงไม่เปิดรับสมัครเจียงชิงเอ๋อร์เข้าเรียนก่อนกำหนดเป็นกรณีพิเศษแล้ว
ต้องรู้ว่าวิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงนั้นมีมาตรฐานที่สูงมาก อัจฉริยะที่พวกเขาพบเห็นนั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน ดังนั้นอัจฉริยะทั่วไปจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะทำให้พวกเขาเปิดประตูรับเข้าเรียนได้ง่ายๆ เช่นนี้เด็ดขาด
หลี่ลั่วยกมือขึ้น ปลายนิ้วของเขามีพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินบีบอัดขึ้นมา พลังอัตลักษณ์นั้นบริสุทธิ์อย่างมาก ภายในนั้นราวกับมีเสียงคลื่นน้ำดังออกมา เย็นยะเยือกและใสสะอาด
เขารู้สึกได้ว่าหลังจากที่ “อัตลักษณ์น้ำแสง” ก้าวขึ้นสู่ระดับหก พลังอัตลักษณ์ของเขาก็แข็งแกร่งและบริสุทธิ์มากยิ่งขึ้นด้วย
ทั้งยังใกล้จะยกระดับขึ้นไปถึงระดับแปดตราแล้วด้วย
พลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินที่ปลายนิ้วของหลี่ลั่วได้บีบอัดกลายเป็นก้อนน้ำสีน้ำเงินขนาดเท่ากำปั้น วินาทีต่อมา
