หลี่ลั่วก็เก็บข้าวของเตรียมตัวจะกลับ เขายังต้องรีบไปที่เรือนซีหยางเพื่อเรียนวิชาเกลาอัตลักษณ์กับเหยียนหลิงชิงต่อ หลังจากฝึกฝนมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ช่วงนี้เขาก็รู้สึกว่าตัวเองใกล้ที่จะหลอมสร้างน้ำยาแสงวิเศษระดับหนึ่งสำเร็จแล้ว
ทว่าในตอนที่เขาออกมาจากฝูงชนได้ไม่นาน เขาก็เห็นเงาร่างอันงดงามสายหนึ่งจ้องมองมาที่เขาจากด้านหน้า เป็นหลี่ว์ชิงเอ๋อร์นั่นเอง
วันนี้นางสวมชุดฝึกสีขาวรัดรูป เผยให้เห็นท่อนขาอันเรียวยาว เอวบางราวกับโอบได้ด้วยมือเดียว ผมยาวถูกมัดเป็นหางม้า เมื่อรวมกับใบหน้าอันงดงามสะสวยแล้วก็นับว่าดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง
แต่เมื่อหลี่ลั่วเห็นนาง เขาก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างจนใจก่อนจะเอ่ยทักทาย “วันนี้เจ้าประลองเสร็จแล้วหรือ? คงไม่ยากอะไรอยู่แล้วสินะ”
คำพูดนี้ถือเป็นคำพูดไร้สาระโดยสิ้นเชิง หลี่ว์ชิงเอ๋อร์เป็นถึงอันดับหนึ่งของวิทยาลัยหนานเฟิง ใครก็ตามที่เจอกับนางก็ได้แต่ต้องยอมรับชะตากรรมเท่านั้น
หลี่ว์ชิงเอ๋อร์มองสำรวจหลี่ลั่วครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “ความแข็งแกร่งของเจ้า เพิ่มขึ้นอีกแล้วสินะ ข้าแค่อยากถามว่า เจ้าตั้งใจแค่ไหนในการสอบซ้อมครั้งนี้?”
หลี่ลั่วยิ้มกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “แค่ติดหนึ่งในยี่ส
