ี่ถาโถมเข้ามาทิ้งไปจนหมดสิ้นอย่างรวดเร็ว
“ฮึ ก็แค่พลังอัตลักษณ์ระดับห้าตรา?”
หลังจากปะทะกันตรงๆ รอบหนึ่ง เป้ยคุนก็รับรู้ถึงระดับพลังอัตลักษณ์ของหลี่ลั่วแล้ว เขาก็พลันรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที ยิ้มเย็นกล่าว “ข้าคิดว่าเจ้าจะผงาดกลับขึ้นมาใหม่ได้จริงๆ เสียอีก ที่แท้ก็มีน้ำยาแค่นี้เอง”
ระหว่างที่เขากำลังยิ้มเยาะอยู่นั้น เขาก็พุ่งเข้าใส่หลี่ลั่วราวกับเสือโคร่งกระโจนตะครุบเหยื่อ หอกเหล็กในมือแทงออกด้วยพละกำลังอันมหาศาล ปลายหอกแหวกอากาศ กลายเป็นเงาหอกนับไม่ถ้วน เสือกแทงไปยังจุดตายทั่วร่างของหลี่ลั่ว
เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการใช้โอกาสนี้ โค่นหลี่ลั่วลงด้วยการโจมตีที่อำมหิตที่สุด
เมื่อเผชิญกับการไล่ต้อนของเป้ยคุน หลี่ลั่วกลับไม่ถอยหนี เขามีสีหน้าสงบนิ่ง พร้อมพุ่งเข้าปะทะอีกครั้ง ในชั่วพริบตานั้น กระบองและหอกของทั้งสองก็ได้ปะทะกันอย่างต่อเนื่อง เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวาน
ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด พลังอัตลักษณ์ปะทุพลุ่งพล่าน ดุเดือดรุนแรง
แต่เมื่อเวลาผ่านไป สีหน้าของเป้ยคุนกลับเริ่มดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เพราะเขาพบว่า พลังที่พวยพุ่งออกมาจากกระบองเหล็กในมือของหลี่ลั่วตรงหน้านั้น มันกำลั
