ลี่ลั่วตื่นขึ้นจากการบำเพ็ญคือความรู้สึกเจ็บแปลบที่ส่งออกมาจากภายในร่างกาย
นั่นเป็นสัญญาณเตือนจากร่างกาย บอกกับเขาว่าการบำเพ็ญในวันนี้ถึงขีดจำกัดแล้ว
การใช้วิชาชักนำพลังงานมาดูดกลืนพลังฟ้าดินเช่นนี้ จะสร้างภาระให้กับเส้นลมปราณของมนุษย์ด้วย ว่ากันว่ายิ่งเป็นวิชาชักนำพลังระดับต่ำ ภาระที่เกิดขึ้นก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
และเมื่อถึงขีดจำกัดแล้วก็จะต้องหยุดการบำเพ็ญชั่วคราว รอพักฟื้นระยะหนึ่งก่อนจึงจะสามารถเริ่มบำเพ็ญต่อได้
ซึ่งตอนนี้หลี่ลั่วก็กำลังอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้เอง
การหยุดชะงักกะทันหันเช่นนี้ทำให้หลี่ลั่วรู้สึกไม่เต็มใจเท่าไรนัก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะ “จินตภาพทะเลคราม” ที่เขาใช้บำเพ็ญนั้นเป็นเพียงแค่วิชาระดับขุนพลเท่านั้น การที่สามารถบำเพ็ญได้นานขนาดนี้ก็นับว่าถึงขีดจำกัดแล้ว
ดูจากจุดนี้ก็พอจะแสดงให้เห็นได้แล้วว่า วิชาชักนำพลังงานระดับสูงนั้นมีความสำคัญต่อการบำเพ็ญพลังอัตลักษณ์มากเพียงใด
หากสามารถใช้วิชาชักนำพลังงานระดับสูงได้ตั้งแต่เริ่มบำเพ็ญใหม่ๆ เลยละก็ เมื่อสะสมไปนานวันเข้าย่อมต้องพัฒนาไปได้ไกลกว่าผู้อื่นหลายเท่าอย่างแน่นอน
แต่น่าเสียดายที่วิชาชักนำพลังงานระดับสูงนั้นหาได้ยากยิ
