ถหลานกล่าว
หลี่ลั่วรู้สึกอบอุ่นหัวใจ จากนั้นจึงกางมือทั้งสองข้างออก “ท่านพ่อ ท่านแม่ ขอบคุณพวกท่าน เอาละ ข้าพร้อมแล้ว ถ่ายทอดอัตลักษณ์หลังกำเนิดอันนั้นกับวิชาหลอมเทพไร้ลักษณ์เล็กมาให้ข้าเถอะ ให้ลูกชายของพวกท่านได้เริ่มต้นชีวิตที่จะทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดดเสียทีเถอะ”
แต่ตอนนี้สีหน้าของหลี่ไท่เสวียนกลับดูจริงจังขึ้น เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “สุดท้ายยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกเจ้า การหลอมรวมอัตลักษณ์หลังกำเนิดเข้าสู่ร่างกายนั้น ไม่ได้ง่ายอย่างที่เจ้าคิด”
“ในยามที่หลอมรวมอัตลักษณ์หลังกำเนิดเข้าไปนั้น มันจะดูดกลืนแก่นโลหิตของเจ้าเป็นจำนวนมาก สาเหตุที่กำหนดให้เจ้าเปิดสิ่งนี้ตอนอายุสิบเจ็ดปี ก็เพราะต้องรอให้เจ้ามีอายุถึงก่อน เจ้าถึงจะพอฝืนทนต่อการสูญเสียแก่นโลหิตจำนวนมากเช่นนี้ได้”
“แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ… หลังจากหลอมรวมอัตลักษณ์หลังกำเนิดแล้ว สิ่งที่เจ้าสูญเสียไปไม่ได้มีเพียงแค่แก่นโลหิตเท่านั้น แต่ยังมี… อายุขัยด้วย”
“นับจากวินาทีที่หลอมรวมแล้ว อายุขัยของเจ้าจะเหลือเพียงห้าปีเท่านั้น… เว้นแต่ว่าเจ้าจะสามารถก้าวสู่ระดับขุนนางได้ภายในห้าปี มิฉะนั้นอีกห้าปีต่อจากนั้น อายุขัยของเจ้าก็จะถึงจุด
