หลังจากออกจากห้างสมบัติมังกรทอง ภายในรถม้านั้น เจียงชิงเอ๋อร์ไม่ได้พูดอะไร ส่วนหลี่ลั่วเองก็ปิดปากเงียบเช่นกัน เอาแต่กอดกล่องเอาไว้ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
จนกระทั่งรถม้ามาถึงด้านนอกสวนอันยิ่งใหญ่อลังการแห่งหนึ่ง ภายในสวนมีภูเขาขนาดย่อม ศาลาและเรือนพักมากมายตั้งตระหง่านอยู่ทั่ว ดูโอ่โถงอย่างยิ่ง
ที่นี่คือบ้านเก่าที่พ่อแม่ของเขาใช้อยู่อาศัยตอนก่อตั้งคฤหาสน์ลั่วหลานขึ้นมา
สิงห์อาชาสี่ตัวหยุดอยู่หน้าประตูสวน ส่วนหลี่ลั่วและเจียงชิงเอ๋อร์ก็ลงจากรถม้า
“ที่นี่เงียบเหงามากกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยจริงๆ” เจียงชิงเอ๋อร์มองไปที่คฤหาสน์พร้อมกล่าวด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ
ในอดีตตอนที่พ่อแม่ของหลี่ลั่วยังอยู่ ที่นี่คือสำนักงานใหญ่ของคฤหาสน์ลั่วหลาน ภาพของผู้คนพลุกพล่านในตอนนั้นกับความเงียบเหงาในตอนนี้ ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“สำนักงานใหญ่ของคฤหาสน์ลั่วหลานย้ายไปที่เมืองหลวงนานแล้ว ที่นี่เป็นเพียงบ้านเก่าๆ เท่านั้น จะเงียบเหงาก็ไม่แปลก” หลี่ลั่วหัวเราะกล่าว
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ก็มีคนเดินออกมาต้อนรับจากด้านหลังประตู
ชายชราคนหนึ่งเดินนำหน้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น ข้างๆ เขายังมีหญิงสาวคน
