านหลายปีแล้ว แต่ข้ารู้ว่า พี่ไม่ได้มีความรู้สึกแบบชายหญิงกับข้าเลย”
“การหมั้นหมายที่ไม่ได้ตั้งอยู่บนความรัก มันจะไปมีความหมายอะไร?”
เจียงชิงเอ๋อร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว “ถึงแม้ว่าข้าอยากจะบอกว่า พรุ่งนี้เจ้าเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดปี อย่ามาทำตัวแก่แดด…”
“แต่สิ่งที่เจ้าพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้างจริงๆ กับคนอื่นๆ ข้าไม่ได้สนใจอะไรเลยแม้แต่น้อย แต่กับเจ้า อย่างน้อยข้าก็ไม่ได้รังเกียจ”
หลี่ลั่วยิ้มหัวเราะเจื่อนๆ แล้วกล่าว “พี่ชิงเอ๋อร์ ที่พี่เขียนสัญญาหมั้นหมายนั่นขึ้นมา สาเหตุหลักๆ เป็นเพราะพี่รู้สึกซาบซึ้งต่อพ่อแม่ข้า ข้าเชื่อว่าความผูกพันที่พี่มีต่อพวกเขา น่าจะแรงกล้ากว่าที่พี่มีต่อข้าหลายเท่า แต่ความรู้สึกซาบซึ้งเช่นนี้ ข้าไม่ต้องการจริงๆ”
กล่าวจบ หลี่ลั่วก็ก้มหน้าลง ค่อยๆ เอื้อนเอ่ยอย่างช้าๆ “ข้ารู้ว่าการให้พี่ถอนหมั้น อาจจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่…”
เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองไปที่ดวงตาของเจียงชิงเอ๋อร์โดยตรง “ข้าหวังว่าพี่จะให้โอกาสตัวเอง และให้โอกาสข้าด้วยสักครั้ง”
หลี่ลั่วหยุดไปครู่หนึ่งแล้วค่อยกล่าวต่อ “พวกเราสามารถทำข้อตกลงกันได้ พี่ช่วยข้าดูแลคฤหาสน์ลั่วหลานจนกว่าข้าจะมีความสามารถมากพอ หากถึงตอนที่
