ต้องยกมือขึ้นมานวดระหว่างคิ้วอย่างอดไม่ได้ กล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”
เมื่อกล่าวจบเขาก็หันหลังเดินจากไปเลย
เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของตี้ฝ่าฉิงก็แดงก่ำด้วยความโกรธทันที รีบตามหลี่ลั่วไปอย่างไม่ลดละพร้อมกล่าว “หลี่ลั่ว คางคกอย่างเจ้าริอาจคิดกินเนื้อหงส์จริงหรือ? ”
แต่หลี่ลั่วกลับยังคงไม่สนใจแม้แต่น้อย ทำให้นางโกรธจนหน้าตาบึ้งตึง รีบเร่งฝีเท้าตามไปกล่าวต่อ “หลี่ลั่ว หากเจ้าไม่ถอนหมั้น คนที่จะเดือดร้อนมีแต่เจ้าเท่านั้น รุ่นพี่เจียงยิ่งโดดเด่นมากเท่าใด เจ้าก็ยิ่งเดือดร้อนมากเท่านั้น พ่อแม่ของเจ้าหายสาบสูญไปหลายปี แม้แต่คฤหาสน์ลั่วหลานของพวกเจ้าในตอนนี้ก็เริ่มสั่นคลอนแล้ว ตำแหน่งคุณชายน้อยของเจ้าไม่มีอำนาจอะไรอีกต่อไปแล้ว”
“เจ้าไม่รู้หรอกว่า ในอาณาจักรต้าเซี่ยตอนนี้มีอัจฉริยะหนุ่มที่มีภูมิหลังแข็งแกร่งและพรสวรรค์สูงล้ำมากมายเพียงใดที่หมายปองรุ่นพี่เจียง”
“เจ้าไม่ควรเอาบุญคุณที่พ่อแม่ของเจ้าเคยช่วยเหลือรุ่นพี่เจียงไว้มาบังคับให้นางตอบแทนเจ้าด้วยวิธีการเช่นนี้!”
“หลี่ลั่ว ถ้าเจ้าไม่ถอนหมั้นกับรุ่นพี่เจียง อย่าว่าแต่ที่อื่นเลย ลำพังแค่ในวิทยาลัยหนานเฟิงก็มีคนจะหาเรื่องเจ้าแล้ว”
ในที่สุดหลี่ลั่ว
