เจ้ารุ่งเรือง ย่อมมีคนมาประจบประแจงเจ้า บัดนี้คฤหาสน์ลั่วหลานของเจ้าสูญเสียอำนาจแล้ว เช่นนั้นผู้ใดจะให้เกียรติเจ้าอีก? อย่างไรเสียเกียรติทั้งหลายของเจ้าก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่พ่อแม่เจ้าสร้างขึ้นมา ไม่ใช่เจ้าเสียหน่อย”
หลี่ลั่วพยักหน้าเห็นด้วย “สิ่งที่เจ้าพูดมามันก็มีเหตุผล”
ความไม่แน่นอนของมิตรภาพและความเย็นชาของโลก หลี่ลั่วได้สัมผัสด้วยตัวเองอย่างชัดเจนมาตลอดสองปีนี้แล้ว
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไรมาก เร่งฝีเท้าเดินออกจากวิทยาลัยไป
ส่วนตี้ฝ่าฉิงก็ยังคงตามเขาไปอย่างไม่ลดละ ยังคงพูดไม่หยุดตลอดทาง จุดประสงค์ของคำพูดเหล่านั้นก็คือหวังให้หลี่ลั่วคืนอิสรภาพให้แก่เจียงชิงเอ๋อร์
หลี่ลั่วรู้ดีว่าวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับคนแบบนี้ก็คือการเมินเฉย ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจแม้แต่น้อย เดินผ่านทางเดินหลายสาย ในที่สุดก็ออกมาจากวิทยาลัย
ในตอนที่เขาก้าวออกมาจากวิทยาลัยแล้วนั่นเอง อยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเสียงรอบข้างเงียบลง แม้แต่ตี้ฝ่าฉิงที่ตามราวีเหมือนแมลงวันมาตลอดก็เงียบเสียงลงราวกับถูกปิดปากเอาไว้
หลี่ลั่วหันไปมองนางแวบหนึ่ง พบว่าใบหน้าของตี้ฝ่าฉิงแดงก่ำ มองไปยังบันไดหินด้านล่างของวิทยาลัยด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไป
