เหออวิ๋นถาม “กระบี่เล่มนี้ขายอย่างไร?”
“หินปราณโลหิตระดับต่ำหนึ่งร้อยก้อน” อีกฝ่ายตอบ
หินปราณโลหิตระดับต่ำหนึ่งร้อยก้อน มีมูลค่าเท่ากับความดีความชอบหนึ่งหมื่นแต้ม ราคานี้ไม่นับว่าต่ำแล้ว แต่เหออวิ๋นก็ยังสามารถซื้อได้
“เดี๋ยวก่อน กระบี่เล่มนี้ข้าเป็นคนเห็นก่อน เจ้าวางมันลงเดี๋ยวนี้”
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงที่ไม่เป็นมิตรดังขึ้น
ชายคนหนึ่งเดินมาอยู่หน้าเหออวิ๋น แล้ววางมือลงบนกระบี่
เหออวิ๋นขมวดคิ้ว แล้วกล่าว “นี่ข้าเป็นคนเห็นก่อน ท่านอยากจะซื้อก็สามารถไปซื้อเล่มอื่นได้”
“ข้าเห็นมันตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แค่กลับไปเอาหินปราณโลหิตเท่านั้น ตอนนี้เจ้าคิดจะมาแย่งกระบี่ของข้า มันไม่ถูกต้องไปหน่อยรึ?”
อีกฝ่ายเอ่ยขึ้น
จากนั้น เขาก็หันไปพูดกับคนขายยุทโธปกรณ์ “ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่รึว่าเดี๋ยวข้าจะกลับมา แล้วทำไมเจ้ายังวางกระบี่เล่มนี้ไว้ข้างนอกอีก นี่มันจงใจชัดๆ!”
“สวีหยาง คำพูดของเจ้าข้าไม่ชอบฟังเลยนะ พวกเราทำมาค้าขาย ย่อมต้องจ่ายเงินรับของอยู่แล้ว ก่อนที่เจ้าจะซื้อมันไป ข้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะขายของในร้าน”
อีกฝ่ายก็ตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน
“แต่ตอนนี้ข้าจะซื้อกระบี่เล่มนี้” สวีหยางกล่าว
“แต่กระบ
