มชาติ ต่อให้เหออวิ๋นจะไม่สามารถกลายเป็นบุคคลเช่นเดียวกับเหลิ่งเสวี่ยได้ แต่ความสำเร็จของเขาก็ย่อมต้องสูงกว่าพวกเขาอย่างแน่นอน
หลังจากรับภารกิจแล้ว พวกเขาก็นั่งรถทหารออกจากเมืองไป
ตอนออกจากค่าย จะมีรถทหารมาส่งพวกเขา แต่หลังจากทำภารกิจเสร็จแล้ว พวกเขาจะต้องเดินทางกลับมาด้วยตนเอง
รถทหารมาจอดที่ชายป่า แล้วไม่ได้ไปต่อ เส้นทางที่เหลือพวกเขาต้องเดินกันไปเอง
คนทั้งแปด สวมใส่ยุทโธปกรณ์ หยิบอาวุธขึ้นมา แล้วมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายของภารกิจ
“เดี๋ยวก่อน ข้างหน้ามีอสูรปีศาจ”
เหออวิ๋นเอ่ยขึ้น
ทุกคนต่างตกใจ แล้วกล่าวว่า “เจ้ารู้ได้ยังไง?”
“ข้าสัมผัสได้” เหออวิ๋นตอบ
ทุกคนเมื่อได้ยินดังนั้นก็ตกใจเล็กน้อย
“พรสวรรค์ของเจ้า… หรือว่าเป็นประเภทรับรู้!”
เฉียนอวี้ฉีถามอย่างประหลาดใจ
“ใช่ครับ” เหออวิ๋นพยักหน้า
“เจ้าหนูเอ๊ย! ถ้ารู้แต่แรกว่าพรสวรรค์ของเจ้าคือ [การรับรู้] ล่ะก็ พวกเราจะไปไม่ยอมให้เจ้าเข้าร่วมทีมได้ยังไงกัน”
จ้าวหู่บ่นอุบอิบ
“นั่นสิ”
คนอื่นๆ ก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง
เหออวิ๋นเพิ่งจะรู้ว่า พรสวรรค์ประเภท [การรับรู้] นั้นมีประโยชน์อย่างยิ่ง หลายครั้งสามารถทำให้ทีมปลอดภัยยิ่งขึ้น และไม่ถูกอสูรปีศาจลอบโจมตีได้ง่ายๆ ดังนั้น หากมีค
