ับแม้แต่ก้าวเดียว
“ไอ้สารเลว! กล้าลอบโจมตีงั้นรึ!”
จ้าวหู่ยังคงอยู่ในอารมณ์โกรธ ไม่ได้คิดถึงเหตุผลอะไรทั้งสิ้น ยังอยากจะลงมือต่อ
เฉียนอวี้ฉีรีบเข้ามาขวางจ้าวหู่ไว้ แล้วกล่าวว่า “เจ้าตาบอดรึไง เขายั้งมือให้แล้วนะ เจ้าหนูนี่ยังจะลงมืออีก นี่แพ้ไม่เป็นรึไง!”
“ข้า…”
จ้าวหู่ได้ยินดังนั้นจึงสงบสติอารมณ์ลงได้ แล้วนึกย้อนถึงการต่อสู้เมื่อครู่นี้อย่างละเอียด
เขาจึงมองเหออวิ๋นอย่างประหลาดใจ แล้วถามว่า “เจ้าหนู… เจ้าอยู่ขอบเขตทองแดงหนึ่งดาวจริงๆ เหรอ?”
“ของแท้แน่นอน” เหออวิ๋นตอบ
“ขออภัย ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า”
จ้าวหู่ประสานหมัดคารวะ แล้วกลับไปหาเพื่อนร่วมทีมอย่างหดหู่
เขาเป็นแค่คนระดับเหล็กดำเก้าดาว จะไปสู้กับผู้แข็งแกร่งขอบเขตทองแดงได้อย่างไรกัน
