่ายทหารแห่งอื่น เจ้าเตรียมตัวเถอะ”
เหออวิ๋นถาม “หลังจากนี้ข้าสามารถไปแนวหน้าต่อสู้กับอสูรปีศาจได้แล้วใช่ไหมครับ?”
หม่าอวิ้นหานย่อมรู้ความคิดของเหออวิ๋นดี จึงกล่าวว่า “นั่นเป็นเรื่องธรรมชาติ ในฐานะทหาร การขึ้นสู่สมรภูมิเพื่อสังหารศัตรูเป็นหน้าที่ที่เจ้าต้องทำอยู่แล้ว”
“ดีครับ ผมไม่มีของอะไรต้องเก็บมากนัก” เหออวิ๋นตอบ
“งั้นเราออกเดินทางกันเลยไหม?” หม่าอวิ้นหานถาม
“ได้ครับ”
หม่าอวิ้นหานพาเหออวิ๋นจากไปในทันที
ส่วนคนในค่ายทหารใหม่ของกองทัพพิฆาตอสูรนั้น พวกเขาได้ลืมเรื่องเกี่ยวกับพรสวรรค์ของเหออวิ๋นไปแล้ว
พวกเขาไม่ใช่ลืมไปจริงๆ… เป็นเพียงแค่ถูกพรสวรรค์ของหม่าอวิ้นหานทำให้ลืมไปเท่านั้น ตราบใดที่ไม่จงใจพูดถึงเหออวิ๋น พวกเขาก็จะไม่นึกถึงเรื่องราวในส่วนนี้ขึ้นมา หรือต่อให้นึกขึ้นมาได้ ก็จะคิดว่าตัวเองแค่ฝันไปเท่านั้น นี่คือเหตุผลที่สำคัญที่สุดที่หลิงจ้านส่งหม่าอวิ้นหานมาที่นี่
บนรถ หม่าอวิ้นหานได้มอบของบางอย่างให้แก่เหออวิ๋น
เป็นหินปราณโลหิตระดับต่ำหนึ่งร้อยก้อน และตำราทักษะระดับ E อีกหนึ่งเล่ม
“นี่คือรางวัลจากการทดสอบทหารใหม่ของเจ้า ท่านไป๋รุ่ยหยางฝากข้ามาให้”
หม่าอวิ้นหานกล่าว
“ขอบ
