่
ความสงสัยและการคาดเดาราวกับตาข่ายที่มองไม่เห็น ยิ่งถักทอก็ยิ่งแน่นหนา ห่อหุ้มเหออวิ๋นไว้ภายใน
ครูฝึกไป๋และคนอื่นๆ สายตาของพวกเขาจับจ้องอยู่ที่พรสวรรค์ [เนตรราตรี] ที่เพิ่งปรากฏขึ้นของเหออวิ๋นอยู่ครู่หนึ่ง ในชั่วขณะนี้ ปริศนาทั้งหมดก็ดูเหมือนจะพบกุญแจที่จะไขคำตอบแล้ว
พวกเขาพลันเข้าใจในทันที
มิน่าเล่าเหออวิ๋นถึงสามารถเคลื่อนไหวในค่ำคืนที่มืดมิดจนมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเองได้ราวกับกลางวัน และโจมตีอสูรชั้นต่ำได้อย่างแม่นยำ
ที่แท้ ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะพรสวรรค์ระดับ E [เนตรราตรี] ของเขานี่เอง พรสวรรค์นี้ ราวกับดวงตาแห่งรัตติกาลที่สร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ ทำให้เขาอยู่ในความมืดได้ราวกับปลาได้น้ำ
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ที่เจ้าหนูนี่สามารถลอบโจมตีอสูรในตอนกลางคืนได้ ก็เพราะพรสวรรค์ [เนตรราตรี] นี่เอง”
“ข้าว่าแล้ว ป่ามืดขนาดนั้น มันลอบโจมตีอสูรพวกนั้นได้อย่างแม่นยำได้ยังไง ที่แท้ก็เพราะพรสวรรค์นี้นี่เอง”
“พรสวรรค์นี้ถึงจะดี แต่ก็มีประโยชน์แค่ตอนกลางคืนเท่านั้นนี่นา”
เหล่าทหารต่างแอบชื่นชมอยู่ในใจ สายตามีทั้งความประหลาดใจและความไม่เข้าใจ เพราะพรสวรรค์นี้แตกต่างจากที่พวกเขาจินตนาการไว้
ในขณะที่ท