บทที่ 476 ความบกพร่องแห่งธาตุน้ำ
ครานั้น อั้งเซียวก็มีความประหลาดใจอยู่บ้าง
เพราะเมืองท่ากานถังในยามนี้ ได้ถูกเขาใช้อุปสรรคแห่งญาณรู้ครอบคลุมปิดบังไว้เนิ่นนานแล้ว โดยหลักแล้วไม่ควรมีผู้ใดสังเกตเห็นได้เลย
บุคคลผู้นี้ กลับไม่ถูกอุปสรรคแห่งญาณรู้กระทบกระเทือนหรือ?
ความจริงก็พอเข้าใจได้อยู่ เพราะแท้จริงร่างหลักของเขาอยู่ในยมโลก การร่ายวิชาแต่ไกลเช่นนี้ย่อมไม่อาจลงแรงได้เต็มที่ หากผู้ใดตั้งใจมั่นหมายว่าเมืองท่ากานถังนั้นมีพิรุธอยู่แล้ว
เช่นนั้นอีกฝ่ายจะไม่ถูกกระทบก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ทว่าปัญหาก็คือ ในสัมผัสของอั้งเซียว บุคคลเบื้องหน้านั้นกลับเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นวางรากฐานแม้แต่ขั้นสมบูรณ์ยังไม่ถึง เรื่องนี้ช่างน่าประหลาดนัก
ผู้วางรากฐาน หากคิดจะหลุดพ้นจากอุปสรรคแห่งญาณรู้ในสภาพที่ข้าลงแรงได้เพียงเท่านี้ อย่างน้อยก็ต้องมีสมบัติวิเศษชั้นเลิศซึ่งชำระจิตเทวะ ขจัดม่านลวงตาโดยเฉพาะ อีกทั้งระดับพลังต้องไม่ต่ำเกินไป… ช่างน่าสนใจ บุคคลผู้นี้คือใคร? หรือว่าคือร่างจำแลงของเจินจวินท่านใดกัน?
เพียงชั่ววูบเดียว ความคิดในใจของอั้งเซียวก็พลิกผันไปมานับร้อยรอบ
อีกด้านหนึ่ง ลวี่หยางเก็บเศษเสี้ยวถ้ำสวรรค์ชิ้นเล็กนั้นเข้ากระเป๋าทันที แล้วไม่กล้าพักชะงักอยู่เนิ่นนาน ร่างพลันวูบหายไปจากที่เดิม
“หืม?”
เกือบในเวลาเดียวกัน ที่เมืองท่ากานถังเช่นกัน ชายผู้หนึ่งที่ไอแห่งความคมกริบพุ่งสู่ฟ้าเกิดความรู้สึกขึ้นกะทันหัน
