ดนั้น เสียงทุ้มต่ำทรงพลังก็ดังขึ้น
เหออวิ๋นมองไปข้างหน้า
มันคืออสูรชั้นต่ำขนาดสองเมตร ทั่วทั้งร่างมีแสงสีทองแดงโบราณล้อมรอบอยู่
“จ่าฝูงอสูรชั้นต่ำขอบเขตทองแดง!”
เหออวิ๋นอุทานอย่างประหลาดใจ
เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่า… ตนเองถูกอสูรพวกนี้ล้อมไว้เสียแล้ว
อีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเหออวิ๋นถูกอสูรล้อมไว้ นายทหารหลายคนก็เริ่มเป็นกังวลขึ้นมา
“หัวหน้าครับ ดูทางนั้นสิครับ!”
“นั่นมันจ่าฝูงอสูรชั้นต่ำขอบเขตทองแดงเลยนะครับ! เราต้องส่งคนไปสนับสนุนทันทีเลยไหมครับ?”
นายทหารคนหนึ่งชี้ไปที่ภาพของเหออวิ๋นอย่างกระวนกระวาย ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด เหออวิ๋นคือทหารใหม่ที่โดดเด่นที่สุดในรุ่นนี้ พวกเขาไม่อยากให้เขาต้องมาเป็นอะไรไป
สายตาของครูฝึกไป๋จับจ้องไปยังร่างที่โดดเดี่ยวแต่แข็งแกร่งนั้นไม่วางตา คิ้วของเขาขมวดแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและความคาดหวัง
“ดี” เขาพูดเสียงเข้ม “นาย แล้วก็อีกสองคนที่อยู่ข้างๆ เตรียมตัวให้พร้อม เตรียมเข้าไปสนับสนุน แต่จำไว้ ทุกการเคลื่อนไหวต้องฟังคำสั่งของข้าเท่านั้น”
เหล่าทหารเมื่อได้ยินดังนั้นก็ยืดตัวตรง เตรียมพร้อมรบในทันที แต่คำพูดต่อมาของครูฝึกไป๋กลับทำให้สีหน้าของพวก
