ดนั้น เหออวิ๋นก็วิ่งตรงไปยังทิศทางของจางหยาง
“ไอ้เวรนี่! แกจะวิ่งมาทางนี้ทำไม หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
จางหยางรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ดีเสียแล้ว รีบตะโกนห้ามเสียงหลง
น่าเสียดายที่เหออวิ๋นยังคงลากอสูรชั้นต่ำสามตัวมาหาเขาจนได้
“ถ้าไม่อยากตายก็มาช่วยกันฆ่าพวกมันซะ”
เหออวิ๋นกล่าว
“น่ารังเกียจ!”
จางหยางด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเหออวิ๋นอยู่ในใจ แต่เมื่อเห็นอสูรชั้นต่ำพุ่งเข้ามาแล้ว เขาก็ทำได้เพียงยกอาวุธขึ้นตั้งรับ
เมื่อมีจางหยางคอยดึงความสนใจ ความกดดันของเหออวิ๋นก็ลดลงอย่างมาก เขาใช้ความคล่องแคล่วว่องไวและการตัดสินใจอันเฉียบคม สังหารอสูรชั้นต่ำไปได้อีกหนึ่งตัว
พละกำลังของจางหยางนั้นแข็งแกร่งไม่น้อย เขาฟาดอสูรตัวหนึ่งจนล้มลงกับพื้น ก่อนจะหันไปจัดการกับอีกตัว
เหออวิ๋นวิ่งเข้าไป เห็นว่าอสูรตัวที่ล้มอยู่นั้นยังไม่ตายสนิท เขาจึงซ้ำกระบี่ลงไปอีกครั้งอย่างไม่ลังเล
[ระบบ: ได้รับแต้มสะสม +1!]
จากนั้นเขาก็พุ่งเป้าไปยังอสูรตัวที่สาม ซึ่งเพิ่งจะถูกจางหยางฟันจนบาดเจ็บพอดี เหออวิ๋นจึงสบโอกาสพุ่งเข้าไปฟันฉับเข้าที่คอของมัน
โลหิตสีดำสาดกระเซ็นเต็มใบหน้าของจางหยาง
“เหออวิ๋น ไอ้สารเลวเอ๊ย!”
จางหยางหมายจะลงมือกั
