ยาปกติของพ่อคนหนึ่งก็ได้นะ?
เหล่าผู้อำนวยการมองหน้ากัน แต่ก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้
พวกเขาอยากเห็นปฏิกิริยาของหลิวหยวน ผู้มีคะแนนสูงสุดในการสอบ เมื่อรู้ว่าชายคนนั้นคือพ่อตาในอนาคตของเขา
ส่วนความสัมพันธ์ของหลิวหยวนกับเย่ชิงอวี่ จะไม่เป็นอย่างที่พวกเขาคิด พวกเขาไม่เชื่อแบบนั้นเลยสักนิด
ล้อเล่นน่า ใครในที่นี้บ้างที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ จะดูไม่ออกได้ยังไง?
จากนั้น กัวเถาก็ตรงเข้าเรื่อง บอกเรื่องการเลื่อนระดับของเมืองหลินไห่
“เธอคว้าตำแหน่งผู้มีคะแนนสูงสุดทั่วประเทศมาได้ สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้กับเมืองหลินไห่ ไม่ว่าอย่างไร พวกเราก็ต้องแสดงออกอะไรบ้าง ไม่สามารถรับบุญคุณของเธอไปเปล่า ๆ ได้”
หากเป็นผลประโยชน์ที่ไม่มีที่มาที่ไป หลิวหยวนจะไม่รับเด็ดขาด เขาไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร
แต่ถ้าอีกฝ่ายต้องการตอบแทนบุญคุณ เขาก็จะไม่เกรงใจ
หากเขาไม่ได้คว้าตำแหน่งผู้มีคะแนนสูงสุดในการสอบทั่วประเทศมาได้ เมืองหลินไห่จะเลื่อนระดับเป็น B ได้อย่างไร? จะได้รับการสนับสนุนทรัพยากรระดับ A เป็นเวลาสิบปีได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น รางวัลที่เหล่าผู้อำนวยการมอบให้ก็ไม่ได้ล้ำค่ามากนัก เป็นเพียงเหรียญทอง ดังนั้นหลิวหยวนจึงพยักหน้าตกลง
แน่นอนว่า ที่บอกว่าไม่ได้ล้ำค่ามากนัก หมายถึงเมื่อเทียบกับรางวัลของยู่หานเซิง
ความจริงแล้ว เหล่าผู้อำนวยการมอบเหรียญทองให้เขารวมแปดล้านเหรียญทอง!
นายกเทศมนตรีตามมาติด ๆ มอบตั๋วแลก
