มุมปากของหยานเจิ้งเหอยกยิ้ม หยิบลูกลูกศรกระดูกสีขาวออกมา แทงเข้าไปที่หว่างคิ้วของหุ่นไล่กาอย่างแรง
“ไปตายซะ!”
แต่ในวินาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เกิดความสงสัยในชีวิต
“เป็นไปไม่ได้ ทำไมแกไม่เป็นไร？！”
เห็นเพียงหลิวหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็ลุกขึ้นจากพื้น
“ตาย? แค่พลังทำร้ายที่ตบยุงยังยากขนาดนี้เหรอ?”
หลิวหยวนมองหยานเจิ้งเหอปราดเดียว ปัดฝุ่นออกจากตัว จากนั้นก็ดีดนิ้ว ‘เป๊าะ’
“เล่นกับพวกแกมานานแล้ว ถึงตาฉันลงมือบ้างแล้ว!”
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า การโจมตีของนักรบเพียงแค่ทำให้หลิวหยวนกระเด็นออกไป แต่ประตูดำไม่ได้หายไป
นั่นหมายความว่าการอัญเชิญของหลิวหยวนไม่ได้ถูกขัดขวาง
หรือพูดอีกอย่างก็คือ เหตุผลที่เขาร่วมมือให้ถูกตีกระเด็น ก็เพื่อถ่วงเวลาให้มากขึ้น เพื่อให้แน่ใจว่าเหรียญทองที่ส่องประกายระยิบระยับเหล่านี้จะไม่หนีไป!
ท้ายที่สุดแล้ว เขามีร่างกายมากกว่าหกพัน หากเขาไม่เต็มใจ นักรบระดับยี่สิบจะใช้สิ่งใดตีเขาให้กระเด็น?
