บทที่ 470 แผนการของลวี่หยาง
คิดได้ก็ลงมือ ประสิทธิภาพในการลงมือสูงเป็นข้อดีของลวี่หยางมาโดยตลอด
ทว่า ก่อนลงมือ ยังมีปัญหาหนึ่งจำต้องสะสาง — กายแท้ของเขาจำต้องอยู่ในราชสำนักเต๋าเพื่อรอรับราชโองการจากจักรพรรดิเจียโย่วได้ทุกเมื่อ
อำนาจก็เหมือนที่ดิน สถานที่ตั้งย่อมเป็นเรื่องสำคัญที่สุดยิ่งอยู่ใกล้ศูนย์กลางแห่งอำนาจมากเท่าไร อำนาจก็ยิ่งมากเท่านั้นวันนี้หากไม่อยู่ในตำแหน่ง วันหน้าเจ้าก็จะไม่อยู่ในตำแหน่งอีก ผลย่อมมีแต่เสียกับเสีย
“ต้องหล่อหลอมร่างจำแลงอีกครั้งแล้วสินะ”
ลวี่หยางตรวจนับสิ่งของในครอบครอง ชาติที่แล้วเขานำสิ่งของส่วนใหญ่กลับมาได้ แต่ก็ยังมีอยู่เพียงไม่กี่อย่างที่ไม่ได้เอากลับมา
หนึ่งคือร่างจำแลงแห่งกระบี่
ร่างจำแลงนั้นในความเป็นจริงได้แยกตัวเป็นอิสระแล้ว อาศัยเพียง【พรสวรรค์หุ่นเชิด】ควบคุม อีกทั้งยังเดินบนวิถีกระบี่ที่ไร้ซึ่งอนาคตให้ก้าวต่อ
อีกหนึ่งคือ【กระบี่ญาณทัศนะสถิตแดนอัศจรรย์เร้นลับทะยานฟ้า】นี่นับเป็นเรื่องไม่คาดคิด เดิมลวี่หยางตั้งใจจะนำกลับมา แต่กลับพบว่าสมบัติแท้จริงชิ้นนี้ไม่อาจหลอมรวมเข้าสู่【กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม】ได้ อีกทั้ง【คัมภีร์ร้อยชาติ】ก็ไม่ตัดสินว่าเป็นของเขา
สิทธิครอบครองสมบัติแท้จริง…มิได้อยู่ในมือผู้ถือครองหากแต่อยู่ที่ตำแหน่งมรรคผล
ลวี่หยางครุ่นคิดในใจแม้แต่เจินจวินผู้ครองตำแหน่งมรรคผล ก็หาใช่เจ้าของสมบัติแท้อย่างแท้จริง เพียงเป็นผู้ครอบครอ
