กะทิที่มีประสบการณ์มากที่สุด มีอัตราการผ่านสูงที่สุด พอออกมาจากดันเจี้ยนโหมดฝันร้าย ก็ยังบาดเจ็บกันหมด
ส่วนหลิวหยวน เหมือนกับไปเดินเล่นที่ไหนสักแห่ง ดูไม่เหมือนคนเพิ่งออกมาจากดันเจี้ยน
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาเข้าไปไม่นาน
คนที่ตั้งวงพนันเพิ่งจะปิดรับแทง กำลังทะเลาะกับคนแทงอย่างดุเดือด
“ยอมรับความพ่ายแพ้หน่อยสิ พวกนาย ต่อให้ไอ้หมอนั่นจะเป็นผู้ครอบครองอาชีพหายากเลเวล 20 เข้าไปนานขนาดนี้ ก็มีแต่ตาย”
“ใช่ หรือว่าพวกนายคิดว่าไอ้หมอนั่นจะ Solo ดันเจี้ยนโหมดฝันร้ายได้? ฝันไปเถอะ เมืองหลินไห่กี่ปีแล้วที่ไม่มีใคร Solo ผ่านโหมดฝันร้ายได้!”
“เอ๊ะ? นั่นไม่ใช่ไอ้หมอนั่นที่ Solo โหมดฝันร้ายเหรอ? อยู่ได้นานขนาดนี้ในโหมดฝันร้าย ก็เก่งแล้ว”
“อยู่ได้นาน? พวกนายตาบอดหรือไง? ไม่เห็นเสื้อคลุมแกะดำบนตัวเขาเหรอ? นั่นเป็นอุปกรณ์ที่เปิดได้จากหีบสมบัติบอสนะ!”
“บ้าไปแล้ว? เสื้อคลุมแกะดำจริงๆ ด้วย หรือว่าเขาจะ Solo โหมดฝันร้ายได้จริงๆ?”
“ฉันว่าเป็นไปไม่ได้ รวมแล้วแค่ชั่วโมงกว่าเอง เขาจะ Solo โหมดฝันร้ายได้? ต่อให้เป็นทีมหัวกะทิก็ยังไม่มีความเร็วขนาดนี้!”
“แล้วจะอธิบายเสื้อคลุมแกะดำบนตัวเขายังไง? หรือว่าเขาเอามาจากกระเป๋าเก็บของ?”
“ก็ไม่แน่ ยังไงฉันก็ไม่เชื่อว่าเขาจะ Solo ทุ่งหญ้าสีเขียวโหมดฝันร้ายได้ในเวลาสั้นๆ แบบนี้”
…
ทุกคนรอบข้างต่างก็พูดคุยกัน ส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่า หลิวหยวนจะ Solo โหมดฝันร้ายได้ภายใน 1 ชั่ว
