บทที่ 24 ฆ่าให้หมดก็สิ้นเรื่อง
“พวกแก…”
เหยาหลิงเอ๋อร์มองหยางเฮ่ากับพวก ขมวดคิ้ว รู้ว่าพวกเขามาหาเรื่องเธอ
แต่คนทั้งสามคนนี้เห็นได้ชัดว่ามาหาเรื่อง คงไม่ได้มาคุยเล่นๆ
เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าตัวเองไปทำให้พวกเขาไม่พอใจตรงไหน
ไม่น่าเป็นไปได้ที่พวกเขาจะมาหาเรื่องเธอถึงที่นี่ เพียงเพราะเธอไม่ได้แนะนำคนให้ไปที่สมาคมการค้าหลิงจี๋…
เหยาหลิงเอ๋อร์ยังไม่ทันคิดอะไร ก็เห็นหยางเฮ่ายิ้มอย่างมีเมตตา
“คุณเหยาหลิงเอ๋อร์ พวกเราติดภารกิจเลื่อนขั้นมาระยะหนึ่งแล้ว ไม่ทราบว่าคุณพอจะให้พวกเรายืมใช้อุปกรณ์ระดับทองคำทั้งสองชิ้นของคุณสักพักได้ไหมครับ?”
เหยาหลิงเอ๋อร์นิ่งไป จากนั้นก็เข้าใจ
ที่แท้พวกเขาก็ต้องการอุปกรณ์ระดับทองคำนี่เอง ฉันก็ว่า จะมีใครใจแคบขนาดนั้น ตามมาถึงที่นี่เพียงเพราะไม่ได้แนะนำคนให้ไปที่สมาคมการค้าหลิงจี๋
แค่อุ…อุปกรณ์ระดับทองคำสองชิ้น พวกเขาต้องทำท่าเหมือนจะฆ่าชิงทรัพย์เลยเหรอ?
ด้วยฐานะของเหยาหลิงเอ๋อร์ ต่อให้เสียอุปกรณ์ระดับทองคำทั้งสองชิ้นไป ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอรับไม่ได้
แต่เธอก็ไม่ได้โง่ การที่อยู่คนเดียวในป่า ถูกล้อมด้วยผู้ครอบครองอาชีพเลเวล 20 ที่มีเจตนาร้ายสามคน
หากถอดอุปกรณ์ออก คงไม่ใช่แค่เสียอุปกรณ์ระดับทองคำสองชิ้น แต่เธออาจจะต้องตายที่นี่
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายเป็นแค่ผู้ครอบครองอาชีพเลเวล 20 สามคน เธอก็มีอาชีพและอุปกรณ์ระดับทองคำ ใครแพ้ใครชนะยังไม่แน่นอน!
เหยาหลิงเอ๋อร์ไม่พูดมาก
