กถึงแผนการวิปริตของนาง เขาก็ปัดตกความคิดนั้นไป เอียวง่วยจงใจให้เยนน้ำเทียนพาเซียวฮื้อยี้ไป เพื่อให้ถ่ายทอดวรยุทธ์ให้เด็กคนนี้ โตขึ้นจะได้มาสู้ตายกับฮวยบ่อขาด (ลูกอีกคน) ได้อย่างสูสี หากฝ่ายหนึ่งอ่อนแอเกินไป ละครฉากนี้คงหมดสนุก ดังนั้น หากเอียวง่วยรู้ว่าโจวสิงช่วยเยนน้ำเทียน นางไม่เพียงจะไม่โกรธ แต่อาจจะขอบคุณเขาด้วยซ้ำ
สรุปแล้ว การรักษาคนไข้รายนี้ไม่ได้ไปเหยียบตาปลาขาใหญ่ที่ไหน ส่วนพวกปลายแถวที่เหลือ เขาไม่กลัวหรอก ปิดประตูปล่อยจิวม่อจื้อ ก็สิ้นเรื่อง
นั่นไง จิวม่อจื้อกำลังส่งสายตามาขออนุญาตลงมือแล้ว เมื่อโจวสิงพยักหน้าเบาๆ จิวม่อจื้อก็ดีดตัวผึงด้วยความฮึกเหิม ตะโกนก้อง: ปีศาจร้ายจากที่ใด บังอาจมาอวดวิชาปาหี่ต่อหน้าอาตมา
เสียงของคนโฉดทั้งห้าที่ดังเข้ามาเมื่อครู่ ล้วนแฝงกำลังภายในเพื่อให้ทะลุเข้ามาในร้าน แต่สำหรับจิวม่อจื้อ กำลังภายในแค่นั้นถือว่ากระจอกงอกง่อย มีเพียงคนสุดท้ายที่พูดเท่านั้นที่พอจะเข้าท่าหน่อย แต่ก็แค่นั้นแหละ สรุป : ใช้มือเดียวยังชนะได้สบาย
แต่ถึงอย่างนั้น คนโฉดทั้งห้าก็ยังตึงมือเกินไปสำหรับเยนน้ำเทียนที่เพิ่งฟื้น จิวม่อจื้อกำลังคิดหาทางบีบให้เยนน้ำเทียนถ่ายทอดวิชาอยู่
