นราชครู อย่าปล่อยให้รอดแม้แต่คนเดียว โจวสิงกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ
เขาจำคำสอนของเฒ่าถัง ได้แม่น ถอนรากต้องถอนโคน เวลาใจอ่อนจะปล่อยศัตรู ให้คิดดูว่าถ้ามันไปเจอคัมภีร์ลับ ฝึกสำเร็จแล้วกลับมาฆ่าเรา หรือฆ่าลูกหลานเรา จะทำยังไง ดังนั้น ถ้าไม่ฆ่าก็แล้วไป แต่ถ้าจะฆ่า ต้องเอาให้เกลี้ยง
เขาช่วยเยนน้ำเทียนไปแล้ว เท่ากับผูกพยาบาทกับคนพวกนี้ ปล่อยไปวันนี้ วันหน้าพวกมันอาจได้ดีกลับมาแว้งกัด เพื่อความปลอดภัย ขอยืมหัวพวกมันหน่อยก็แล้วกัน
เช้ง กระบี่สุ่ยหานออกจากฝัก โจวสิงพุ่งตรงเข้าหาตู้ซาทันที
เอกลักษณ์ของตู้ซาจำง่ายมาก มือซ้ายสวมถุงมือหนามอาบพิษร้อยชนิด แค่ข่วนเบาๆ ก็ตายในครึ่งชั่วยาม มือขวาเดิมทีก็สวมถุงมือ แต่ถูกเยนน้ำเทียนตัดขาดเมื่อครั้งบุกหุบเขา จึงใส่ตะขอเหล็ก ตะขอพรากจาก แทน
โจวสิงออกกระบี่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ตู้ซาเหงื่อซึม เอนตัวหลบ ยกตะขอเหล็กขึ้นปัดป้องกระบี่ทรงประหลาดนั้น
แต่ทว่า โจวสิงราวกับหยั่งรู้อนาคต กระบี่ของเขาพลิกแพลงดุจอสรพิษ อ้อมผ่านตะขอเหล็ก พุ่งเข้าใส่ลำคอของตู้ซาในมุมที่คาดไม่ถึง ตู้ซารีบหมุนตัวเปลี่ยนทิศตะขอ แต่โจวสิงก็เปลี่ยนท่าเท้า พลิกข้อมือ แทงเข้าใส่จุดอ่อนของตู้ซาอีกคร
