นมองเหมือนกัน
ราชครูถู่ฟานคว้าใบสั่งยามาจากมือเซียวฮื้อยี้ เด็กน้อยถอยไป ให้เป็นหน้าที่อาตมา
จิวม่อจื้อพลิกตัววูบ ใช้วิชาตัวเบา [หนึ่งต้นอ้อข้ามแม่น้ำ] พุ่งไปที่ตู้ยาเพียงก้าวเดียว กริ๊ก กริ๊ก กริ๊ก เสียงเปิดปิดลิ้นชักยาดังรัวเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาเดียวสมุนไพรก็ลงไปกองอยู่ในหม้อยาครบถ้วน
ยังไม่จบ จิวม่อจื้อสะบัดมือขวา ใช้วิชา [ควบคุมกระเรียน] คว้าจับอากาศไปที่ถังน้ำ น้ำในถังพุ่งขึ้นมาเป็นสายโค้งสวยงามราวกับมังกรเล่นน้ำ ก่อนจะม้วนตัวลงสู่หม้อยาอย่างนุ่มนวล ไม่กระฉอกแม้แต่หยดเดียว
ว้าวววว เซียวฮื้อยี้ตาโต ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น เขาเติบโตในหุบเขาคนโฉด เคยเห็นแต่วรยุทธ์สายมารของพวกอาจารย์ แต่ไม่เคยเห็นอะไรที่วิจิตรพิสดารและทรงพลังขนาดนี้มาก่อน นี่มันคนละชั้นกันเลย
จิวม่อจื้อได้ยินเสียงเชียร์ก็ฟินจัด ยิ้มแก้มปริ สายตาแบบนี้แหละ สายตาแห่งการเทิดทูนบูชา อาตมาต้องการมันอีก
ด้วยความคึกคะนอง จิวม่อจื้อถือหม้อยาไว้ในมือซ้าย ส่วนมือขวาเร่งเร้าลมปราณจนแดงฉาน [ดาบเปลวเพลิง] ความร้อนระอุแผ่ออกมาจากฝ่ามือ ทำให้น้ำยาในหม้อเดือดปุดๆ ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ต้มยาด้วยมือเปล่า ถามจริงในใต้หล้านี้มีใค
