่นสะท้านแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจะระเบิด
ปัง โจวสิงฟาดฝ่ามือลงที่กลางกระหม่อมเยนน้ำเทียนอย่างแรง เส้นสีดำที่รวมตัวกันอยู่แตกกระจายหายไปในพริบตา
วินาทีต่อมา เปลือกตาที่ปิดสนิทมานานนับปีของ เยนน้ำเทียน ก็เบิกโพลง
ท่านลุงเยน ท่านรู้สึกยังไงบ้าง เซียวฮื้อยี้ตะโกนเรียกด้วยความดีใจ
แววตาของเยนน้ำเทียนเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง เขาใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าความทรงจำก่อนจะหมดสติเมื่อ ๑๘ ปีก่อนจะไหลย้อนกลับมา เมื่อภาพเหตุการณ์ปะติดปะต่อกัน สายตาของเขาก็มาหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มตรงหน้า
เซียวฮื้อยี้ขอบตาแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ ท่านลุงเยน ข้าเอง ข้าคือลูกชายของกังปง เด็กที่ท่านพาเข้าหุบเขาคนโฉดวันนั้นไงขอรับ
ได้ยินดังนั้น สติของเยนน้ำเทียนก็กลับมาแจ่มชัด สองอาหลานโผเข้ากอดกัน ร่ำไห้ด้วยความยินดี
โจวสิงและจิวม่อจื้อยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง ไม่เข้าไปขัดจังหวะการรียูเนี่ยนอันน่าประทับใจ พวกเขาฟังเซียวฮื้อยี้เล่าเรื่องราวความลำบากตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาอย่างตั้งใจ
จนกระทั่ง เซียวฮื้อยี้เล่ามาถึงตอนที่พาเยนน้ำเทียนหนีออกมาหาหมอ และมาจบที่การยกความดีความชอบให้โจวสิง
จิวม่อจื้อขยับตัว เตรียมจะอ้าปากทวงบุญคุณและขอคัมภีร์ยุทธ
