มาประสพเคราะห์กรรมเสียเอง…
นับตั้งแต่พาเอี้ยนหนานเทียนออกมา เซียวอื้อยี้ก็ได้ตั้งปณิธานกับตัวเองไว้ว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็ต้องปลุกท่านลุงให้ฟื้นกลับมาให้ได้
เขาสลัดความเศร้าทิ้งไป แล้วหันไปมองโจวสิงที่กำลังก้าวเข้าไปตรวจชีพจรของเอี้ยนหนานเทียน ก่อนจะถามด้วยความร้อนรนว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
โจวสิงนิ่งเงียบขณะจับชีพจร เมื่อเห็นโจวสิงขมวดคิ้วแน่น หัวใจของเซียวอื้อยี้ก็กระตุกวูบ ความระแวงแคลงใจที่มีต่ออีกฝ่ายก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เขารีบถามซ้ำ “ท่านก็ไร้หนทางอย่างนั้นหรือ?”
หลังจากปล่อยให้เซียวอื้อยี้กระวนกระวายใจอยู่ครู่หนึ่ง โจวสิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง เขาเดินหายเข้าไปในลานหลังบ้านโดยไม่พูดจา ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับขวดกระเบื้องใบหนึ่งในมือ
ในขณะที่โจวสิงกำลังจะเอ่ยอ้างถึงความล้ำค่าของสิ่งที่อยู่ในขวด จิวหมอจื้อกลับชิงอุทานขึ้นมาเสียก่อนด้วยความตื่นตระหนก “ท่านหมอเทวดาโจว! นี่คือสิ่งที่ท่านต้องตรากตรำกลั่นกรองโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอนนานนับเดือนเชียวนะ!”
โจวสิงวางแผนจะหลอกล่อให้ฝ่ายตรงข้ามซาบซึ้ง ทว่าจิวหมอจื้อกลับอุทานออกมาด้วยความเลื่อมใสจากใจจริง
เพราะโจวสิงเคยย้ำกับเขาหลายคร
