ี่เข้าฝัก ลมหายใจสม่ำเสมอ
เขาเหลือบมองตาเฒ่าวาดภาพที่นอนหลับปุ๋ยไปอีกรอบ แล้วก้มมองกระบี่สุ่ยหานในมือ สายตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
ตาเฒ่าไม่ได้บอกว่าจะยกให้เขานี่นา
แต่จะให้คืนไปดื้อๆ มันก็ทำใจลำบาก ของดีขนาดนี้
อะแฮ่ม
โจวสิงกระแอมไอสองที แล้วพูดเสียงดัง ตาเฒ่า ฝักกระบี่สุ่ยหานนี่สนิมเริ่มเกาะแล้วนะ ตัวกระบี่ก็หมอง ข้าขอเอาไปขัดเงา ทำความสะอาดที่บ้านหน่อยนะ ปล่อยของดีให้ฝุ่นจับแบบนี้ ข้าเห็นแล้วปวดใจ
พูดจบก็หันไปมองปฏิกิริยา
ตาเฒ่าวาดภาพเพียงแค่โบกมือไล่หยอยๆ ทั้งที่ยังไม่ลืมตา แล้วพลิกตัวหันหลังให้ หามานอนที่สบายกว่าเดิม
ทางสะดวก
โจวสิงไม่รอให้แกเปลี่ยนใจ กอดกระบี่แน่นแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งกลับบ้านทันที
พอโจวสิงลับสายตาไป ตาเฒ่าวาดภาพก็ลืมตาขึ้น ยิ้มกว้างอย่างชอบใจ แล้วพลิกตัวกลับมานอนหงาย ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
ระหว่างทางกลับบ้าน โจวสิงลูบคลำกระบี่สุ่ยหานด้วยความรักใคร่
สุ่ยหาน
ในความทรงจำจากชาติก่อน ชื่อนี้คุ้นหูมาก ในอนิเมะเรื่อง ฉินสือหมิงเยว่ นี่คือกระบี่คู่กายของ เกาเจี้ยนหลี แห่งพรรคโม่จื่อ สร้างโดยปรมาจารย์สวีฟูจื่อ และติดอันดับ 7 ของยอดกระบี่แห่งยุค
แต่ในโลกนี้ไม่มีพรรคโ