หัวของเขา หมอต้องเป็นชายชราหนวดเครายาวสีดอกเลา ท่าทางภูมิฐาน ไม่ใช่เด็กหนุ่มหน้าใสวัยขบเผาะอย่างโจวสิง
สุภาษิตที่ว่า ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม จะทำการใหญ่ได้อย่างไร ผุดขึ้นในใจซิ่วไฉทันที
ขืนเปิดโรงหมอ มีหวังเจ๊งไม่เป็นท่า เพราะคงไม่มีใครกล้าเอาชีวิตมาฝากไว้ในมือหมอเด็กแบบนี้
ซิ่วไฉอยากจะเตือน แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเพิ่งรู้จักกัน จะไปจุ้นจ้านเรื่องชาวบ้านก็กระไรอยู่ รอให้เปิดไปสักพัก พอไม่มีลูกค้า ค่อยแนะนำให้เปลี่ยนอาชีพก็ยังไม่สาย
เดิมทีเถ้าแก่หลิวขายเหล้า กิจการก็ไปได้สวย โจวสิงน่าจะสานต่อ
โจวสิงเองก็เคยคิดเรื่องขายเหล้าเหมือนกัน เพราะตาแก่ถังก็เคยเปิดร้านเหล้าที่เมืองหลวง
แต่คิดไปคิดมา ไม่เอาดีกว่า
ตาแก่ถังเปิดร้านเหล้าบังหน้า เพื่อกลบเกลื่อนกลิ่นยาสมุนไพรและพิษ ไม่ให้ใครสงสัยว่าเป็นนักฆ่า
แต่โจวสิงไม่ใช่และไม่ได้อยากเป็นนักฆ่า เขาต้องการเปิดเผยตัวตนในฐานะ หมอ
เป้าหมายหลักของเขาคือตามหา ตาเฒ่าวาดภาพ เพื่อขอวิทยายุทธ์ แต่ระหว่างนั้น เขาก็ต้องฝึกฝนวิชาพิษและวิชาแพทย์ควบคู่กันไป เพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้ตัวเอง
การฝึกวิชาเหล่านี้ต้องใช้สมุนไพรจำนวนมาก
ถ้าเขาเปิดร้านเหล้า แต่ดันสั่งซื้อสมุนไพรเป็นว่า
