คืบคลานออกมาจากกล่อง มันตัวใหญ่กว่าหนอนไหมทั่วไปเท่าตัว ทุกที่ที่มันคลานผ่าน ทิ้งรอยไหม้จากความเย็นจัดไว้บนโต๊ะไม้
โจวสิงยืนมองมันกินทรายพิษอย่างเอร็ดอร่อย
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็เดินโซซัดโซเซตรงมาที่หน้าร้าน
ชายชราผมขาวโพลน สวมชุดผ้ากระสอบเก่าๆ ดวงตาหยีจนเกือบปิด มุมปากอมยิ้ม มือขวาถือไม้เท้า มือซ้ายหิ้วน้ำเต้าเหล้า ปากฮัมเพลงทำนองแปลกหู เดินตรงดิ่งเข้ามา
เมื่อถึงหน้าประตู ชายชราหยุดกึก ดวงตาที่หยีเล็กเบิกโพลง รอยยิ้มจางหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความสงสัย
ไอเย็นรุนแรงนัก เจ้าหนุ่มแซ่หลิวไปหาของวิเศษแบบนี้มาจากไหน
ชายชราส่ายหน้า ยิ้มมุมปากอีกครั้ง ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูทำเอาโจวสิงสะดุ้ง เขาใช้ตะเกียบคีบหนอนไหมโยนกลับลงกล่องอย่างรวดเร็ว แล้วกวาดข้าวของทั้งหมดลงห่อผ้า ยัดใส่ใต้เคาน์เตอร์ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู
เมื่อบานประตูเปิดออก ใบหน้าเหี่ยวย่นเปื้อนยิ้มของชายชราก็ปรากฏแก่สายตา
โจวสิงชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นแววตาแปลกใจของอีกฝ่าย เขาก็เดาได้ทันทีว่าคงเป็นลูกค้าเก่าของเถ้าแก่หลิว
ท่านผู้เฒ่า เถ้าแก่หลิวขายร้านให้ข้าแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่ร้านเหล้าแล้วขอรับ แต่ถ้าท่านอยากดื
