โจวสิงเคยได้ยินตาแก่ถังเปรยๆ ว่า หอโลหิต ไม่ใช่ไก่กา
ในยุทธภพนี้ องค์กรนักฆ่ามีมากมายดั่งดอกเห็ด ที่โด่งดังที่สุดหนีไม่พ้น หอหอเขียว แต่ค่าจ้างของหอเขียวนั้นแพงระยับ ไม่ใช่ใครก็จ้างไหว ทำให้องค์กรอื่นๆ อย่าง หอโลหิต พรรคฟ้าพิการ หรือ สำนักมีดบิน ผุดขึ้นมารองรับความต้องการของตลาดล่าง
และตาแก่ถัง ก็คือหนึ่งในนักฆ่าของหอโลหิต
โจวสิงผู้ซึ่งอ่านนิยายมาเป็นตั้งๆ กลับไม่เคยได้ยินชื่อหอโลหิตมาก่อน แต่ก็ไม่แปลกใจ เพราะตาแก่ถังบอกเองว่านอกจาก อาหก แล้ว เขาก็ไม่เคยเจอหน้าสมาชิกคนอื่นเลย
ตาแก่ถังเล่าว่า หอโลหิตบริหารงานแบบ แฟรนไชส์ ท่านประมุขหอจะส่งคนสนิทไปตั้งสาขาตามเมืองใหญ่ แล้วส่งนักฆ่าระดับเหรียญทองไปคุม
พอสาขามีชื่อเสียง งานก็ล้นมือ นักฆ่าในสังกัดทำไม่ทัน ก็ต้องจ้าง ฟรีแลนซ์ อย่างตาแก่ถังมาช่วยเก็บกวาด
พวกฟรีแลนซ์ไม่ใช่สมาชิกถาวร แค่รับงาน รับเงิน จบ หอโลหิตกินหัวคิว ส่วนนักฆ่าก็ได้เงินไป
แต่ตาแก่ถังไม่ใช่ฟรีแลนซ์กระจอก เพราะเขามีสกิลการใช้พิษระดับเทพ ซึ่งหาได้ยากยิ่งในหมู่นักฆ่าสายบู๊
ทำผลงานดีเข้าตา ทางหอโลหิตจึงพยายามผูกมัดด้วยการสัญญาว่าจะมอบ เพลงกระบี่สังหาร ของท่านประมุขให้ หากทำยอดถึงเป้
