ด้วย
ถ้าเบื่ออยู่ในแดนเหว ก็แค่บอกว่าจะกลับไปเรียน
ถ้าขี้เกียจเรียน ก็อ้างว่าจะลงไปฆ่ามอนสเตอร์
ยังไงซะ การเรียนมันก็เป็นแค่ข้ออ้างที่หลี่หมู่ใช้บังหน้า เพื่อไม่ให้ถูกผูกมัดด้วยกฎระเบียบของกองทัพจิ้นหยวนก็เท่านั้นเอง
ในเวลาเดียวกัน
ณ โรงเรียนเฮยสุ่ย
ในห้องประชุมของโรงเรียน คณะผู้บริหารต่างพากันจ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดง ‘ประกาศผลการจัดอันดับการจัดสรรทรัพยากรของโรงเรียน’ ด้วยความเหม่อลอย
โรงเรียนเฮยสุ่ย อันดับที่ 17 ช่างเป็นตัวเลขที่บาดตาบาดใจเหลือเกิน
สีหน้าของอิ๋นฉางหมิงและคนอื่น ๆ ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก
บรรยากาศในโรงเรียนเฮยสุ่ยไม่ได้มีการแบ่งชนชั้นอย่างชัดเจนเหมือนโรงเรียนอื่น
โรงเรียนนี้สร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของทุกคนที่ร่วมมือร่วมใจกัน เวลาประชุมก็เลยค่อนข้างเป็นกันเอง
“เกินไปแล้ว! นี่มันจงใจกลั่นแกล้งเราชัด ๆ!”
ผู้บริหารคนหนึ่งทุบโต๊ะดังปัง
“แบบนี้โรงเรียนเราได้ขายขี้หน้าชาวบ้านแน่ ๆ”
“เฮ้อ ยังดีที่โรงเรียนเราชินกับเรื่องน่าอายแบบนี้แล้วล่ะ”
บางคนพยายามพูดติดตลกเพื่อคลายเครียด
“คราวนี้มันไม่เหมือนกันน่ะสิ พวกสื่อพากันอวยโรงเรียนเราใหญ่โตตั้งแต่ศึกแรกจบแล้ว”
“ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็แล้วไปเถอะ”
“แต่