เลิกเรียนช่วงบ่าย
หลี่หมู่ไม่ได้ตรงกลับบ้านไปกินข้าว
แต่กลับมุ่งหน้าไปหาจ้ายหลงที่บ้านพัก
สมัยก่อนจ้ายหลงชอบชวนลูกศิษย์ไปกินข้าว ดื่มเหล้าที่บ้านเป็นประจำ
หลี่หมู่ก็เลยจำทางไปบ้านของเขาได้ดี
เคาะประตูอยู่สองสามครั้ง
ประตูก็เปิดออก
จ้ายหลงในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเคราเฟิ้ม ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
“สวัสดีครับครูจ้าย”
หลี่หมู่โค้งคำนับอย่างนอบน้อม
“เอ่อ… หลี่หมู่”
จ้ายหลงได้สติ รีบหันกลับไปมองสภาพบ้านตัวเองด้วยความลำบากใจ
ดูเหมือนจะไม่อยากชวนหลี่หมู่เข้าไปนั่งข้างใน
แต่หลี่หมู่ก็พอดูออกว่าสภาพจิตใจของจ้ายหลงตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก
“ยังใช้กฎเดิมได้ไหมครับ? ผมมากินข้าวฟรีน่ะ”
หลี่หมู่พูดยิ้ม ๆ
จ้ายหลงส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวเปิดทางให้หลี่หมู่เข้ามา
ที่แท้ ภายในบ้านกำลังวุ่นวายกับการเก็บข้าวของ
ข้าวของถูกแพ็กใส่ถุงและกล่องวางระเกะระกะไปหมด
หลี่หมู่รู้ดีว่าแหวนมิติของจ้ายหลงมีขนาดเล็กมาก
ถ้าจะย้ายบ้านจริง ๆ แค่ครึ่งเดียวก็คงเก็บไม่หมด
“ครูจะย้ายไปไหนเหรอครับ?”
หลี่หมู่ถามด้วยความสงสัย
“ว่าจะลองไปเสี่ยงโชคที่เมืองใหญ่ดูน่ะ เมืองหลินหยวนไง”
จ้ายหลงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
หลี่หมู่พอจะเดาเรื
