ว่าหลี่หมู่เป็นลม ไม่รู้จะฟื้นเมื่อไหร่
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็แข็งใจพูดออกไปว่า
“พวกนายมาวันหลังเถอะ หลี่หมู่ไม่อยู่โรงเรียนแล้ว”
ลูกน้องคนนั้นพุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวเซียวหลิงถงทันที
“มึงจะกวนตีนกูใช่ไหม? หายหัวไปไหนแล้วล่ะ?”
“เชี่ยเอ๊ย มึงอย่ามาตอแหลว่าไม่มีเบอร์มันนะ!”
“มันไม่อยู่โรงเรียน มึงก็โทรตามมันสิวะ??”
โดนด่าแสกหน้าขนาดนี้ แต่เซียวหลิงถงก็ไม่กล้ามีเรื่อง
จริง ๆ ฝีมือเขาก็ไม่ได้ด้อยกว่าไอ้ลูกน้องคนนี้หรอก
แต่ถ้ามีเรื่องกัน แล้วโดนพวกมันตามมาเอาคืนแบบตัวต่อตัว เขาคงรับมือไม่ไหว
ถึงจะโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เขาก็ต้องกัดฟันทน
“ฉัน… ฉันไม่มีเบอร์เขาจริง ๆ”
หลี่หมู่เป็นลมไปแล้ว โทรไปจะมีประโยชน์อะไร?
ก็เลยต้องแถไปแบบนี้แหละ
“ไอ้เวรเอ๊ย…”
ลูกน้องคนนั้นโมโหจัด ถลกแขนเสื้อเตรียมจะลงไม้ลงมือ
แต่กระจกหลังรถกลับเลื่อนลงมาซะก่อน
พร้อมกับเสียงเอื่อย ๆ ดังลอดออกมา
“หมาล่าเนื้อ! ลากคอมันมานี่”
พวกเซียวหลิงถงมองเข้าไปในรถ
เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งพิงเบาะหลังอย่างสบายอารมณ์
เขาคือลูกชายผู้อำนวยการโรงเรียนวูตาวเซิ่งหลงนั่นเอง
ข้าง ๆ เขามีเด็กสาวแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดนั่งคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง
ไอ้หมาล่
