บทที่ 461 แสร้งครองมรรคผลนอกรีต
ณ ทะเลสาบตงถิง ภายในห้องสงบแห่งวังมังกร
ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิ สายรัศมีเจิดจ้าดุจสุริยันแผ่ซ่านจากทั่วสรรพางค์ สายแสงเหล่านั้นค่อยๆ สอดประสานกันอยู่เบื้องหลัง แปรผันเป็นภาพลวงตาอันกว้างไกล
แดนมงคลเสวียนตู
แดนมงคลนี้เป็นสิ่งที่วังมังกรทุ่มทรัพย์มหาศาลสร้างขึ้นเพื่อเขา บัดนี้ขยายใหญ่จนแทบเกินคาดหมาย แม้กระทั่งแตะถึงจุดวิกฤติแล้ว
เมื่อชาตินี้บรรลุวางรากฐานสมบูรณ์ เพียงหลอมรวมรากฐานแห่งมรรคประกายวิญญาณบรรจบลงในนั้น ก็จะสามารถใช้แดนมงคลนี้แสวงหาเพลิงบนสวรรค์ได้ในทันที ตอนนี้มีเพียงข้อบกพร่องเรื่องความรู้ความสามารถ และพิธีกรรมการปกครองใต้หล้าที่จะดึงดูดสายตาเพลิงบนสวรรค์เท่านั้นที่ขัดขวางเขาอยู่
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ในมือของลวี่หยางก็พลันปรากฏพู่กันด้ามหนึ่ง
นั่นคือของที่เขาได้มาจากการกวาดล้างวังมังกรเมื่อคราวก่อน เป็นหนึ่งในชุดพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝน ซึ่งล้วนสอดคล้องกับฟ้าศักดิ์สิทธิ์ พิภพลี้ลับที่จำต้องใช้ในการบำเพ็ญเพลิงบนสวรรค์
พู่กันนั้น สอดคล้องกับดินอู้
“ลองหลอมเสียหนึ่งสายก่อน”
ลวี่หยางถือพู่กันนั้นไว้ในมือ มิได้ลังเลแม้แต่น้อย ส่งดินอู้เข้าสู่รากฐานแห่งมรรคเพื่อหลอมกลืน สายธาตุฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับนี้เขาฝึกฝนจนเชี่ยวชาญเป็นอย่างยิ่ง
ครั้งหนึ่งเมื่อบำเพ็ญดินกำแพงเมืองเขาก็เริ่มต้นด้วยดินอู้นี้เช่นกัน
หากแต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป เดิมทีดินอู้ที่หล
