“พ่อครับ”
หวังหลงเฉิงค้อมตัวลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ
ชายชราตรงหน้าคือพ่อตาของเขานั่นเอง
ไป๋เถี่ยเวยที่นั่งเอนหลังสบาย ๆ อยู่บนโซฟา ถามผู้เป็นพ่อขึ้นมาว่า
“พ่อคะ พ่อดูแล้วเด็กคนนี้เป็นยังไงบ้าง?”
ชายชราไม่ตอบในทันที
เขาเอามือไพล่หลัง เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหวังหลงเฉิง แล้วถามกลับว่า
“หลงเฉิง ไหนเธอลองบอกความเห็นของเธอมาก่อนสิ”
หวังหลงเฉิงตอบอย่างนอบน้อม
“พ่อครับ ผมประเมินเด็กคนนี้ไว้สามข้อครับ”
“ข้อแรก เขามีบุญคุณกับผม แถมประวัติก็ขาวสะอาดมาก”
“ข้อสอง เขามีพรสวรรค์ในการฝึกฝนวิชาสูงลิ่ว เรียกว่าเป็นอัจฉริยะด้านการต่อสู้เลยก็ว่าได้”
“และข้อสาม ถึงจะมีพรสวรรค์แค่ระดับ F แต่กลับคว้าแชมป์ศึกแรกที่แดนเหวมาได้ แสดงว่าเขามีทั้งความกล้าหาญและสติปัญญาเป็นเลิศ”
“คุณค่าในตัวเด็กคนนี้ มีมากกว่าที่คนทั่วไปประเมินไว้เยอะครับ”
“ผมเชื่อว่าอีกไม่นานเขาต้องผงาดขึ้นมาได้อย่างแน่นอน”
“แต่แน่นอนว่า… การถูกพวกสมาคมสวรรค์หมายหัว ก็คงเป็นเรื่องที่หนีไม่พ้นเหมือนกัน…”
“เพราะอย่างนี้แหละครับ ผมถึงอยากจะกางปีกปกป้องเขาไว้”
“ถ้าอัจฉริยะแบบนี้ตกไปอยู่ในมือของสมาคมสวรรค์ล่ะก็ ผลที่ตามมาคงเลวร้ายสุด ๆ”
“แต่ถ้าหลี่หมู่เติ
