าข้างหลังก็เตรียมจะผลักหลี่หมู่ให้เดินเข้าไป
คนตระกูลหลี่เห็นแบบนั้นก็ตื่นเต้นกันใหญ่
ขอแค่ไอ้หลี่หมู่ก้าวเท้าเข้าไปในสถานีนี้เมื่อไหร่ รับรองว่าต้องโดนเล่นจนช้ำในแน่!
แต่หลี่หมู่แค่ปรายตามองตำรวจคนที่กำลังจะผลักเขา
ตำรวจคนนั้นก็สะดุ้งโหยง แหกปากโวยวาย
“เฮ้ย!? มึงกล้าจ้องหน้ากูเหรอ! มาถึงที่นี่ยังจะทำห้าวอีกนะมึง!”
พูดจบมันก็ง้างมือเตรียมจะลงไม้ลงมือ
เอี๊ยดดด!~
เสียงเบรกลากยาวดังสนั่น
รถจี๊ปทหารคันหนึ่งเบรกเอี๊ยดจอดสนิทอยู่หน้าสถานี
พอเห็นป้ายทะเบียนรถคันนี้ ตำรวจทุกคนก็ยืนตัวตรงแหน่วด้วยความลนลาน
ประตูฝั่งข้างคนขับเปิดออก นายทหารหน้าเครียดคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ
เขาทำวันทยหัตถ์แบบอัศวินหนึ่งครั้ง แล้วล้วงบัตรประจำตัวขึ้นมาโชว์ตรงหน้าหัวหน้าตำรวจคนนั้น
“ผมขอพาตัวหลี่หมู่ไป!”
ประโยคสั้น ๆ ง่าย ๆ ได้ใจความ
ไม่มีคำอธิบายใด ๆ เพิ่มเติม
“ครับ! ท่านผู้บังคับบัญชา!” หัวหน้าตำรวจเบิกตากว้าง รีบตะเบ๊ะตอบรับด้วยความกลัว
นายทหารคนนี้หลี่หมู่จำหน้าได้
เขาคือรองผู้บังคับหมวดจาง คนสนิทของหวังหลงเฉิงนั่นเอง
รองผู้บังคับหมวดจางพยักหน้า หันมามองหลี่หมู่ “ไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไรครับ
