ป็นหวงไปได้!”
ลู่เฉินเฟิงหน้ามุ่ย ส่งสายตาอ้อนวอนราวกับลูกหมาขอข้าว
จางจือเหวยที่ยืนฟังอยู่ถึงกับรับไม่ได้…
เขามองลู่เฉินเฟิงพลางคิ้วกระตุกยิก ๆ
“นายนี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้วนะ”
“ห๊ะ?”
ลู่เฉินเฟิงหันไปมองจางจือเหวยอย่างงุนงง
“นายไม่เห็นเหรอว่ามือเขาเจ็บอยู่? อยากจะประลอง ก็รอให้เขาหายก่อนสิ!”
จางจือเหวยใช้คางชี้ไปที่มือขวาของหลี่หมู่ที่พันผ้าพันแผลลวก ๆ เอาไว้
“อ๋อออ จริงด้วย! ฉันไม่ได้สังเกตเลย โทษที ๆ! ถ้างั้นไว้คราวหน้านะ!”
ลู่เฉินเฟิงรีบเกาหัวแกรก ๆ ขยับเข้าไปดูมือของหลี่หมู่ใกล้ ๆ
หลี่หมู่ส่ายหัวอย่างระอา แล้วเดินนำเข้าไปในค่ายกลเทเลพอร์ต
ตอนนี้ค่ายกลพร้อมทำงานแล้ว จางจือเหวยกับลู่เฉินเฟิงก็เดินตามเข้าไป
กลับมาที่ลานกว้างหน้าทางเข้าแดนเหว
นักเรียนจำนวนมากมารวมตัวกันที่นี่ เพื่อเตรียมขึ้นลิฟต์กลับสู่โลกเบื้องบนทีละกลุ่ม
สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่หลี่หมู่และอีกสองคนด้วยความอิจฉา
โดยเฉพาะหลี่หมู่!
ในบรรดาท็อปทรีของวันนี้ คนที่เปล่งประกายที่สุดไม่ใช่สองอัจฉริยะระดับ S
แต่เป็นหลี่หมู่!
อาศัยพรสวรรค์แค่ระดับ F แต่กลับสามารถจัดการมอนสเตอร์ระดับสามขั้นสมบูรณ์ ทะยานขึ้นสู่อันดับหน
