ระอ่วนใจสุด ๆ
เมื่อกี้ยังล้อเลียนอิ๋นฉางหมิงอยู่เลยว่าใช้แท็กติก 66 คน
หาว่ารักนักเรียนเหมือนลูก ถากถางที่ส่งนักเรียนลงไปน้อย
ใครจะไปคิดว่าโรงเรียนเฮยสุ่ยจะมีเพชรเม็ดงามอย่างหลี่หมู่ซ่อนอยู่
แค่คนเดียว ก็ยกระดับโรงเรียนเฮยสุ่ยให้ไปอยู่ในจุดที่ไม่เคยเอื้อมถึงมาก่อนได้!
ตัดภาพกลับมาที่สนามรบ
หลี่หมู่กับอีกสองคนมองหน้ากัน
หลี่หมู่เชิดคางใส่จางจือเหวย
“เฮ้ย! คำว่าขอบคุณพูดไม่เป็นรึไง?”
“บุญคุณยิ่งใหญ่ ไม่ต้องเอ่ยคำขอบคุณหรอก บุญคุณช่วยชีวิตครั้งนี้ ฉันจำฝังใจแล้ว” จางจือเหวยตอบหน้าแดงระเรื่อ
เขาต่างจากลูกคุณหนูบ้านรวยคนอื่น ๆ
ที่บ้านทำธุรกิจใหญ่โตก็จริง แต่เขาไม่สนใจเรื่องผู้หญิงหรือรถหรูเลย วัน ๆ เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการฝึกวิชา
แถมยังหยิ่งยโส ไม่ค่อยเห็นนักรบทั่วไปอยู่ในสายตา บุคลิกเลยดูเย็นชาเข้าถึงยาก
แต่สำหรับหลี่หมู่ที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาจากความตาย
นอกจากความซาบซึ้งแล้ว จางจือเหวยยังแอบเกรงใจหลี่หมู่อยู่ลึก ๆ ด้วย
เพราะเขาเป็นคนเดียวที่สัมผัสได้ถึงอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวจากพลองของหลี่หมู่แบบเต็ม ๆ
ถ้าเมื่อกี้พลองนั่นฟาดลงมาที่หัวเขา เขาก็คงตายคาที่เหมือนกัน
แถมวันนี้เขายังต้องให้ลู่