ศึกที่ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน มันต่างจากนักรบธรรมดาในระดับเดียวกันลิบลับเลย
หลังจากนั้น ทั้งสามคนก็วิ่งกันหูตูบต่อไปอีกหลายสิบกิโลเมตร ถึงได้ยอมหยุดพัก
นอกจากคนในห้องโถงมัลติมีเดียแล้ว
ศูนย์บัญชาการของกองทัพจิ้นหยวนก็ยังคงเกาะติดสถานการณ์ของศึกแรกที่แดนเหวอย่างใกล้ชิด
คำสั่งยุติการสอบ ก็เป็นคำสั่งสายตรงจากหวังหลงเฉิงนั่นแหละ
ตอนนี้ หวังหลงเฉิงกับฉินจ้านเย่กำลังมองดูภาพของหลี่หมู่กับอีกสองคนบนจอภาพ พร้อมกับยิ้มให้กันอย่างรู้ใจ
หวังหลงเฉิงพึมพำกับตัวเองด้วยความหมายลึกซึ้ง
“เพชรแท้… ยังไงก็ซ่อนประกายไม่ได้หรอก”
หลังจากมาหยุดพักที่ลานกว้าง จางจือเหวยก็เก็บม้าศึกเข้าป้ายม้า
ลู่เฉินเฟิงทิ้งตัวลงนั่งหอบแฮก ๆ แล้วควักหินเทเลพอร์ตออกมาแกว่งให้หลี่หมู่กับจางจือเหวยดู
“เฮ้ย กลับด้วยกันไหม รอฉันแป๊บนึง เดี๋ยวร่ายคาถาเสร็จก็กลับพร้อมกันเลย”
หลี่หมู่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ จะได้ประหยัดหินเทเลพอร์ตไปในตัวด้วย เพราะหินเทเลพอร์ตสำรองเนี่ย ก้อนนึงตั้งสามพันหยวนเชียวนะ
หินเทเลพอร์ตเนี่ย หลักการทำงานของมันก็เหมือนค่ายกลเคลื่อนที่นั่นแหละ
แต่มันจะทำงานได้ก็ต่อเมื่อพลังปราณของคนใช้ไม่ปั่นป่วนจนเก
