ประจำเมือง
“เวรเอ๊ย! เวรเอ๊ย! ทำไมอันดับหนึ่งถึงไม่ใช่เสี่ยวหาวของเรา!!”
อาซ้อรองโมโหจนทุบพนักเก้าอี้ดังปัง
“ไอ้หลี่หมู่สารเลว แย่งอันดับหนึ่งของเสี่ยวหาวไป! หน้าด้าน! หน้าไม่อาย!!”
แม่เฒ่าหม่าหน้าดำทะมึนน่ากลัวสุด ๆ
นางจะไปคิดได้ยังไงว่า
หลี่เสี่ยวหาวที่มีพรสวรรค์ระดับ S จะทำได้แค่อันดับ 31?
ทำผลงานได้แค่นี้ ยังหวังจะให้กองทัพเหลียวแล? หวังจะผูกมิตรกับกองทัพ?
ฝันไปเถอะ! เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองแกด้วยซ้ำ!
ในทางกลับกัน ผลงานของหลี่หมู่ที่ผงาดขึ้นอันดับหนึ่งอย่างสมภาคภูมิ ต้องเตะตากองทัพอย่างแน่นอน!
คิดได้ดังนั้น นางก็กระแทกไม้เท้าลงพื้นอย่างแรง
“ต้าหย่ง! เดี๋ยวหาจังหวะดักรอหลี่หมู่ ฉันจะไปเชิญมันกลับตระกูลด้วยตัวเอง!”
ลุงใหญ่ของหลี่หมู่รีบท้วง
“แม่ครับ! จะทำแบบนั้นได้ยังไง! จะให้แม่ลดตัวไปเชิญมันกลับตระกูลเนี่ยนะ? มันคู่ควรเหรอครับ?”
“หุบปาก! ให้พวกเสี่ยวหงไปชวน มันก็ไม่ยอมกลับ ตระกูลหลี่นอกจากฉันแล้ว แกคิดว่าใครจะไปพูดให้มันยอมได้ฮะ?”
แม่เฒ่าหม่าตวาดกลับอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะถอนหายใจยาว
นางไม่เคยนึกฝันเลยว่า จะมีวันที่นางต้องลดตัวไปง้อหลี่หมู่
แต่ก็ช่างเถอะ
ใครใช้ให้นางต้องคำนึงถึงภาพรวมของต